To by się zgadzało: niektórzy pracownicy otrzymują "pewne wynagrodzenie" czyli
760 zł brutto z czego na rękę dostają coś ok. 420 czy 440 zł za pracę ponad 200
godzin miesięcznie. Ale to tak na marginesie.
Jestem pracownikiem u prywatnego przedsiębiorcy od 5 lat. Przez pierwsze trzy
lata nawet dostawałam podwyżki. Firmę zastałam w stanie totalnego rozkładu i
bałaganu, ledwo zipała. Doprowadziłam ją do stanu, kiedy przynosi duże zyski.
Wnioslam tu całą swoją wiedzę, doświadczenie zawodowe, uczyłam właścicielkę
prawidłowego zarządzania, prognozowania, sporządzania biznesplanu na każdy
następny rok, itp. itd, bo właścicielka to typowa amatorka bez przygotowania i
wykształcenia, zresztą nie bardzo pojmuje o co w tym interesie chodzi i nie
ogarnia całości prowadzonej działalności. Po trzech latach mojej pracy, gdy
interes kwitł, zapragnęła kupić sobie II-poziomowe mieszkanie 160 m kw. Jasne,
miała prawo wydać zarobione także i przeze mnie pieniądze (pracowałam-głupia-
więcej niż ona) to kupiła, ale ja od tamtej pory nie dostaję podwyżek. W
kolejnym roku kupiła sobie luksusowe zachodnie auto. Na zapytanie co z moim
awansem odrzekła: już nie ma pieniędzy.
Teraz będzie wyprawiać wesele dla swojej córki i w prezencie chce jej dać
mieszkanie. Na to dictum złożyłam wypowiedzenie. Nie bedę na to pracować. Mam
dość. Trzymam tę firmę w garści, tzn, wiem co-u kogo-za ile-kiedy kupić-
sprzedać. Znam od podszewki księgi, sprawy bankowe, skarbowe, Zus-owskie i
inne. Zostawiam ją z tym, niech sobie znajdzie innego naiwnego. Idę na swoje,
mimo recesji, będę dla niej konkurencją. Czy nie lepiej dla wszystkich było dać
mi podwyżkę ? Pazerność pracodawców nie zna jednak granic ....

--
Wysłano z serwisu OnetNiusy: http://niusy.onet.pl