mgl <m...@s...net> wrote:

> Tak właśnie jest. Być może ktoś czytając to pomyśli, że niektórzy po
> prostu wybrzydzają - ale tak nie jest, bo umiejętność określania celów
> zawodowych i poczucie własnej wartości to nie wybrzydzanie, a szanowanie
> siebie.

I jednocześnie planowanie własnej przyszłości. Ciekawe ile osób szukając
pracę albo wybierając pracę - myśli o tym co ta praca pozwoli im robić np.
za 2, 5 i 10 lat.
Oczywiście nie mam na myśli tutaj ludzi, którzy często zaczynają dopiero
pracę albo nie mają doświadczenia. Albo po prostu biorą każdą pracę, bo nie
mają co włożyć do garnka :(

> Wydaje mi się, że decyzja o wyjeździe albo od początku jest przesądzona
> ("chcę pracować w Oracle, bo robią najlepsze DBMS na świecie"), albo
> zapada, gdy coś pęknie ("cholera, nie wytrzymam - w tym kraju nie znajdę
> ciekawej pracy...", "zostawiła mnie narzeczona i nie mogę tu zostać...",
> "oglądam wiadomości i znowu mnie mdli..."). A niektórzy po prostu są

Generalnie coś w tym jest. Ostatnio często słyszę od znajomych, że myślą o
wyjeździe, bo ten kraj ich już męczy. Nie to, żeby jakoś strasznie źle im
się tutaj wiodło. Często wręcz przeciwnie. Żyją powyżej średniej, mają dobrą
pracę, ale coś im jednak brakuje...

> domatorami. W niektórych firmach IT ludzie z HR podczas rozmów
> kwalifikacyjnych otwarcie pytają kandydatów o ich zapatrywania na częste
> i dalekie podróże służbowe często uświadomiając im minusy takiej pracy,

A tak. Zdarza się i owszem. Tak samo np. w momencie gdy praca jest w innym
mieście/kraju, a potencjalny pracownik ma rodzinę - pada często pytanie
jakie ma plany związane z rodziną i jak on to widzi.
A czasami podczas rekrutacji nawet nie padnie pytanie, czy ktoś ma rodzinę
albo jakieś dzieci (chociaż bardziej mówię tutaj o polskich firmach, bo przy
zagranicznych 'interview' - takie pytanie pada prawie zawsze [o ile np. nie
ma informacji o tym w CV])

> bo żaden jest pożytek z pracownika, który męczy się pracując rok w
> centrali firmy za granicą.

Dokładnie.

> Mnie samego bardzo cieszy podejście tych z dużych firm, które rozumieją,
> że opłacenie kosztów relokacji, mieszkania i zapewnienie pomocy w
> aklimatyzacji w przypadku stanowisk specjalistycznych (szczególnie w
> R&D) jest naprawdę ułamkiem tego, co może później wytworzyć dla firmy

Wiesz. To nawet nie muszą być duże firmy.
Co prawda w przypadku pracy zagranicą w formie kontraktu rzadko można liczyć
na jakieś bonusy, czy choćby pokrycie kosztów relokacji, ale jednak
pracodawcy starają się jakoś pomóc.
W Polsce nawet mając perspektywę kilkuletniej pracy dla firmy, rzadko kiedy
można liczyć na jakąkolwiek pomoc związaną z przeprowadzką. Nie mówiąc już
choćby o głupim pokryciu kosztów związanych z podróżą na rozmowę
rekrutacyjną...

> dyplomu. Nie wiem, ile osób odpowiedziało na tę ofertę, ale... etyka w
> biznesie, etyka korporacyjna to niestety nadal momentami tylko słowa. A
> z drugiej strony: każdy *sobie* rzepkę skrobie.

Cóż. Każdy jest kowalem własnego losu.


--
Przemysław Maciuszko