Przemysław Maciuszko wrote:
> Oczywiście, że wiem. Niestety bida aż piszczy.
> Ostatnio zadano mi pytanie podczas jednej z rozmów rekrutacyjnych -
> "dlaczego nie interesuje Pana pracaw Polsce". Odpowiedziałem zgodnie z prawdą
> - ponieważ nie ma tutaj _żadnych_ interesującyh ofert pracy dla mnie.

Tak właśnie jest. Być może ktoś czytając to pomyśli, że niektórzy po
prostu wybrzydzają - ale tak nie jest, bo umiejętność określania celów
zawodowych i poczucie własnej wartości to nie wybrzydzanie, a szanowanie
siebie.

> Zgadzam się.
> Przed odejściem z poprzedniej firmy (z perspektywą przeprowadzki poza PL)
> koledzy z pracy dziwili mi się, że myślę o przeprowadzce, mając rodzinę.
> Żeby było to jasne - są niewiele starsi ode mnie, w większości bezdzietni, a
> do tego - nie są mężami.
> Tak naprawdę więc nic nie trzyma ich w Polsce. A jednak mówili, że nie
> zdecydowaliby się na taki krok. To faktycznie zależy od charakteru i
> podejścia do różnych spraw. W końcu każdy człowiek jest inny.

Wydaje mi się, że decyzja o wyjeździe albo od początku jest przesądzona
("chcę pracować w Oracle, bo robią najlepsze DBMS na świecie"), albo
zapada, gdy coś pęknie ("cholera, nie wytrzymam - w tym kraju nie znajdę
ciekawej pracy...", "zostawiła mnie narzeczona i nie mogę tu zostać...",
"oglądam wiadomości i znowu mnie mdli..."). A niektórzy po prostu są
domatorami. W niektórych firmach IT ludzie z HR podczas rozmów
kwalifikacyjnych otwarcie pytają kandydatów o ich zapatrywania na częste
i dalekie podróże służbowe często uświadomiając im minusy takiej pracy,
bo żaden jest pożytek z pracownika, który męczy się pracując rok w
centrali firmy za granicą.

> Ale np. z drugiej strony stosunkowo duża chęć Polaków do relokacji - tworzy
> z nich potencjalnie bardzo interesujących pracowników - np. dla firm
> brytyjskich.

Mnie samego bardzo cieszy podejście tych z dużych firm, które rozumieją,
że opłacenie kosztów relokacji, mieszkania i zapewnienie pomocy w
aklimatyzacji w przypadku stanowisk specjalistycznych (szczególnie w
R&D) jest naprawdę ułamkiem tego, co może później wytworzyć dla firmy
ten nowy pracownik. A hasła typu "passion", "leadership" czy "diversity"
nie muszą być tylko pustymi słowami.

Ale są też powody do zmartwień. Ostatnio wpadło mi w ucho, że pewna
korporacja, która tworzyła w Polsce swój dział IT R&D (ponad 200 osób;
zdecydowanie development, a nie research; nie jest to Warszawa, ani
Wrocław, ani Kraków) przedstawiła studentom-praktykantom taką
propozycję: "*przerwijcie studia*, przeprowadźcie się, damy wam pracę,
mieszkanie i dobre pieniądze". Ot, trzeba było szybko sklecić ten
dwustuosobowy zespół produkujący software. Nie potrafili jednak
odpowiedzieć na pytanie, czy dają tym ludziom gwarancję tego, że za 3-5
lat nie zostawią ich na lodzie z doświadczeniem klepacza-programisty bez
dyplomu. Nie wiem, ile osób odpowiedziało na tę ofertę, ale... etyka w
biznesie, etyka korporacyjna to niestety nadal momentami tylko słowa. A
z drugiej strony: każdy *sobie* rzepkę skrobie.

pozdrawiam,
mgl