W wiadomości news:cpaabg$3u6$2@inews.gazeta.pl Mo
<l...@g...nie-smiec> pisze:

> ...dojeżdżać. Niby nic, siedzi się w autobusie, nic nie robi, można
> spać, odpoczywać, czytać... A jednak kiedy nadszedł weekend, to nie ma
> wesela, dla panny biała sala - dom, partner, przyjaciele domagają się
> uwagi, zmęczony umysł pragnie rozrywki, a ciało domaga się snu i
> niestety wygrywa, bo tylko na to wystarcza energii...
> Żeby jeszcze praca była tego warta! Nie jest zła, ale... hm, oczekuję
> czegoś więcej od zajęcia, które powinno mnie absorbować przez większą
> część nieprzespanego życia. ;-) A tu - po pierwszym m-cu urok nowości
> opada, po następnym jego miejsce całkowicie zastępuje rutyna. No, może
> powinnam się tym zadowolić, ale póki co, szukam czegoś rozwijającego.
> I przede wszystkim podziwiam wszystkich, którzy dojeżdżają (wątek "Jak
> daleko dojeżdżacie do pracy?", który sie niedawno przewijał,

Widzisz - są różne podejścia. Co dla jednego jest nie do zniesienia, dla
innego jest fajne. W jednym z moich miejsc pracy (branża informatyczna) sam
zaproponowałem, że zajmę się działką pracy "w terenie" (dojazdy do
kilkudziesięciu km). Ja to po prostu lubię, lubię jeździć samochodem po
trasach, unikam w ten sposób monotonii, spotykam się z coraz nowymi ludźmi,
ciągle nowe zagadnienia, mam też spory luz czasowy. Uzgodniłem przyzwoite
warunki dodatku za eksploatację auta (jeżdżę własnym) i paliwo (tu jestem do
przodu - inst. gazowa).
Z kolei do innej pracy - góra 10 min. autem lub rowerem, ale zawsze w tych
samych godzinach, te same ulice, powtarzalność sytuacji i czynności. Kasa
nędzna, choć z miesiąca na miesiąc pewna i taka sama (idzie na rachunki).
Ale wolę tę ruchomą robotę.
Wszystkie zajęcia udaje mi się jakoś bezkonfliktowo godzić z życiem
osobistym.
Rozumiem Twoje zniechęcenie, ale może jakbyś dojeżdżała i wracała nie
autobusem, lecz własnym autem słuchając sobie radia i mogąc się gdziekolwiek
zatrzymać, pojechać inną drogą, coś zobaczyć - byłoby inaczej?

--
Pozdrawiam
Jotte