Jasek wrote:

> Upublicznienie zarobkow w dziale zwykle prowadzi do niezadowolenia osob
> ktore zarabiaja mniej i jakos nie powoduje poczucia szczescia u osob
> zarabiajacych wiecej. Zatem wczesniej czy pozniej jakas osoba zacznie
> psuc atmosfere mowiac np. ze skoro on zarabia wiecej o 30%, to niech o
> 30% wiecej pracuje, albo "szefie, nie zostaje po godzinach, bo skoro
> placicie mi tyle i tle mniej to nie mam zamiaru siedziec wiecej, niech
> siedzi on". Kolejny scenariusz to wytykanie bledow,
> rozjatrzanie/podkreslanie Twoich bledow, tworzenia chorej atmosfery i
> szukania argumentow "dlaczego nie ja, przeciez przeciez on". Osoby ktore
> zarabiaja wiecej, beda mialy w nosie interweniowanie w cala sytuacje z
> obawy o wlasny tylek. Tak wiec w dziale szerzyc sie bedzie zgnilizna,
> spirala buntu (niezadowoleni beda gorzej pracowac, tym co jest obojetne
> nie bedzie sie chcialo wysilac bo skoro tamci nie pracuja jak nalezy to
> po co oni maja tyrac), co prowadzi do spadeku wydajnosci. A nad tym
> wcale nie latwo zapanowac nawet dobremu szefowi. Zatem, zamiast uciekac
> sie do radykalnych sposobow rozwiazania problemu (przywrocenia
> wydajnosci), latwiej jest zapobiegac.


Nie musi tak byc. Nie bywa tak, kiedy jest spelnionych kilka warunkow -
m.in zroznicowanie pensji zalezy od roznicy w kwalifikacjach/wydajnosci
zrozumialych dla pracownikow i uznawanych przez nich i gdy nikt nie
zarabia tak malo, zeby byc sfrustrowanym tym, ze nie wystarcza na
"zwyczajne zycie" plus oszczednosci pozwalajace planowac na przyszlosc.
Pierwsze wymaga dobrego zarzadzania i komunikacji z zespolem, a drugie
wciaz jest rzadkie w polskich warunkach i moze stad polska paranoja na
punkcie ujawniania zarobkow.

I.
--
http://nz.pasnik.pl - Nowa Zelandia
http://blog.pasnik.pl