DO napisał(a):
>
> (dobrze, ze nie marynakrka, adidasy i do
> tego jako ozdoba biale skarpetki-buuuu mam alergie).
W życiu! To jak ubrać habit i uczesać na irokeza.

> Z drugiej jednak strony
> czesto zastanawiam sie na ile ludzie potrafia oddzielis swoje zycie
> prywatne, osobiste od zawodowego.
Czasem bardzo ciężko, zwłaszcza, jeśli jedno z drugim się zazębia (praca
to pasja albo związek z osobą, z którą jesteś związany(a)zawodowo).

> Z poczynionych obserwacji wnioskuje, ze
> osoby, ktore do pracy chodza ubrane tak jak poza praca, bardzo czesto
> przenosza swoje sprawy z zycia prywatnego na platforme zawodowa, a osoby,
> ktore do pracy przychodza nazwijmy to umownie w garniturze a poza praca, tak
> jak napisales "wskakuja" w swobodne t-shirty, dresy, etc., potrafia w jakis
> sposob oddzielic swoje zycie prywatne od zawodowego.
Myślę, że na to nie ma reguły, mimo, iż ubiór jest "społecznym
uniformem". Osoby wybierające garnitury, mimo, iż mogą ubrać się na
sportowo, często zwą je swoją zbroją, dodatkowym pancerzem,
ochraniającym przed wyimaginowanym atakiem (w sensie: garnitur zapewnia
wyższą ocenę w oczach społeczeństwa, jest więc ochroną przeciwko
wszelkim objawom społecznej fobii, związanej z paraliżujym lękiem przed
oceną w oczach innych ludzi).

> To z kolei zrodzilo we
> mnie refleksje czy w pracy nalezy pokazywac emocje.
Jak najbardziej trzeba, ale należy formułować je aertywnie, bez
narażania innych ludzi na agresję. Biegun przeciwny tej postawy to
uległość, czyli dławienie własnych potrzeb i emocji, co prowadzi do
frustracji, wypalenia, różnych innych mało ciekawych efektów.

pozdr.
m.