> Każda grupa na pewnym poziomie znajomości tematu jest grupą zamkniętą.
> Np. sosjerzye. Chociaż gotuje co druga mama, to co dziesiąta pewnie
> byłaby w temacie.
>
> Zresztą, odnośnie wyglądu - chyba każdy, bez względu na branżę w jakiej
> pracuje ma różnorakie fazy. Mnie się zdarza miesiącami łazić tylko
> elegancko, luz rezerwując tylko na eksperymenty z krawatem (zajebiście
> lubię ekstrawaganckie krawaty! :) ), po to tylko, żeby nagle z dnia na
> dzień wskoczyć w podarte dżinsy i polar (taki w stylu trzy paski :) ).
> Cudownie jest wtedy (jeśli tylko to możliwe) tydzień się nie golić i
> mieć wszystko w miejscu, gdzie przeciętny informatyk (jak wynika z
> wątku) ma schludność. Wielu moich znajomych, po uwolnieniu ze
> służbowych, codziennych garniturów wskakuje w dzikie, młodzieżowe ciuchy
> (np. koncertowy T-shirt ostrej metalowej kapeli - nie ze względu na
> muzyczne gusta tylko wzór, zresztą T-shirt i tak pewnie jest zabrany
> synowi. No i oczywiście zakryty jest bardziej stonowaną bluzą), w
> których wreszcie można wywalić się na trawie z puszką piwa bez stresu,
> że to nie "ą" ani "ę".
>
> pozdr.
> m.


Mowisz o swobodzie ubierania sie i "wyluzowaniu" poza praca a tego nie
nalezy mylic z brakiem schludnosci (dobrze, ze nie marynakrka, adidasy i do
tego jako ozdoba biale skarpetki-buuuu mam alergie). Z drugiej jednak strony
czesto zastanawiam sie na ile ludzie potrafia oddzielis swoje zycie
prywatne, osobiste od zawodowego. Z poczynionych obserwacji wnioskuje, ze
osoby, ktore do pracy chodza ubrane tak jak poza praca, bardzo czesto
przenosza swoje sprawy z zycia prywatnego na platforme zawodowa, a osoby,
ktore do pracy przychodza nazwijmy to umownie w garniturze a poza praca, tak
jak napisales "wskakuja" w swobodne t-shirty, dresy, etc., potrafia w jakis
sposob oddzielic swoje zycie prywatne od zawodowego. To z kolei zrodzilo we
mnie refleksje czy w pracy nalezy pokazywac emocje.


Pozdrawiam DO