>
przypuszczam, że jestem w stanie zrozumieć twoje podejście.
Fakt ze mój czas "wgryzania się w rynek" to złote lata informatyki
(czyli wystarczyło w jakims temacie przeczytać w wieczór przed rozmową
konkretny podręcznik, wykazac się przed pracodawcą wiedza teoretyczną a
potem "rzeźbić" przez pierwszy miesiąc i wszystko grało)
Ale tez mnie nigdy nie interesowało coś w rodzaju "karierowiczostwa",
"pchania się w góre" itp itd. Zawsze była dla mnie wazna robota do
wykonania i otrzymana za nią zapłata. A że ktos tam, cos tam, jakieś
gierki personalne... no cóż, z czasem (i po kilku poważnych kopnieciach
w tyłek) człowiek się nauczył jakis tam mechanizmów.
Wiele rzeczy teraz mi sie wydaje banalnych. oczywiście cały czas mowię o
umiejętnościach miękkich.
Jak więc sobie radzę z tematami, których nie lubię? po prostu gram nimi
w taki sam sposób jak ze mną usiłuje ktoś grać. W sumie trochę
poczytałem sobie o zachowaniach ludzkich, zweryfikowałem z
rzeczywistością i jakoś udaje mi sie w tym wszystkim funkcjonować. Robię
co swoje, resztę mam w głębokim poważaniu i - o ile mogę - staram się
być niezależny.
Ok, warto by było, żebyś zwróciła uwagę na to że zawsze masz kontakt z
ludźmi (oczywiście mówię tu wyłącznie o pracy). Jest jakaś hierarchia
służbowa, sa jakieś kontakty z klientem (czasem wewnętrznym, czasem
zewnętrznym). I jest bardzo mało prawdopodobne, żebyś się nie spotkała z
sytuacjami w których trzeba coś wynegocjować, gdzieś ustąpić, gdzieś
stanąć okoniem (żeby ktoś nadmiernie nie wykorzystał twojej słabości)
itd itp.
Jeszcze taka mała refleksja mi przyszła do głowy. Czasem się warto
zastanowi, gdzie rzeczywiście lezy problem. bo może jest, jak koledzy tu
sugerowali, kwestia nieodpowiedniego dla ciebie pracodawcy? A może warto
pomyśleć czy w firmie, w ktorej pracujesz nie dałoby sie wywalczyć
własnej pozycji, takiej zebyś była w większym stopniu w stanie
kontrolować co masz robić (i np. mieć kogoś, do kogo odeslesz
upierdliwego klienta)?




--
_G_R_O_M_A_X_