Biorąc kredyt i kupując mieszkanie wpadasz w dwie niekorzystne sytuacje.
Masz mieszkanie które wymaga utrzymania, opłacania itp. Masz kredyt który
wymaga spłacania i pożera Twoje środki. Ani mieszkanie ani pieniądze z
kredytu nie są Twoje. Pieniądze są banku, mieskanie też bo ciąży na nim
zastaw hipoteczny. Jeżeli powinie Ci się w życiu noga to nie będziesz miał
srodków na spłatę kredytu i będziesz miał dług, a mieszkanie zajmie bank bo
należy do niego. Bankowi zależy na gotówce, więc sprzeda mieszkanie poniżej
wartości w licytacji a różnicę między kredytem a wartością mieszkania
będziesz musiał Ty spłacić.
Pamiętaj że mówimy tu o okresach 15-30 letnich. 15-30 lat zycia w psychozie
utraty pracy/środków co równa się stracie własnego kąta i wsyzstkiego czego
się dorobiłeś. Jesteś niewolnikime banku, jesteś niewolnikiem strachu.
Jeżeli Twoje/Wasze dochody nie dadzą wolnych środków na rezerwy - strach
będzie tym większy i tym dotkliwszy.


> Twoim zdaniem bardziej oplaca sie zyc skromnie (bez samochodu, wakacji),
> wynajmowac mieszkanie 1-2 pokoje ~800zl/mc (sam wynajem, Gdansk) i
> inwestowac kase, niz wziac kredyt (zalozmy mniej wiecej przy 200tys na
> 25lat -> rata ~1500/m-c)?
>
Tak. Z finansowego punktu widzenia to korzystniejsze a okres dojścia do
własnych rzeczywistych pieniędzy będzie krótszy i tańszy niż czas spłaty
kredytu. Poza tym masz coś bezcennego - niezależność i wolność decyzji.
Ty decydujesz w tym momencie co dla Ciebie ważniejsze i jaką ścieżką pójść.
Nie zamierzam Ciebie przekonywać bo nic mi do tego jaką ścieżką pójdziesz i
co wybierzesz :). To Twoje życie.

>
> Twoi znajomi o ktorych piszesz pracowali/pracuja? Bo skad mieli kase na
> inwestowanie? Moj jeden znajomy od jakiegos czasu odklada kase, a od
> niedawna zaczal bawic sie w inwestowanie, ale przez caly czas mieszka z
> rodzicami, dostaje alimenty, wiec i mial z czego odlozyc.
>
Żaden znich nie pracuje i nigdy nie pracował.
Jeden miał rentę rodzinną po zmarłym ojcu i inwestował "kieszonkowe" jakie
otrzymywał z tej renty.
Drugi nie miał nic. Po szkole poszedł do wojska, tam odkładał cały żołd
(wtedy było 18 miesięcy) dołożył do tego odprawę którą dostał wychodząc z
armii, kupił za to samochód, sprzedał z niewielkim zyskiem, powtórzył to
samo jeszcze raz po czym znudziło mu się to i włożył gotówkę w inwestycje.

Obaj zyli skromnie, z rodzicami (ten jeden z matką) bez szaleństw,
samochodów, wakacji na rivierze.
Dziś obaj mają własne mieszkania, bieżące środki na życie, jeden z nich nie
ma samochodu - nie jest mu potrzebny, drugi jeżeli kupuje to tylko po to aby
sprzedać z zyskiem lub kupuje samochód na jakiś czas ale tylko taki który
będzie w tym czasie zarabiać (dstawczy, limuzynę ślubną) potem sprzedaje.
Mają czas na własne życie, nie trapią się takimi tematami jak praca, "rozwój
zawodowy" konkurencja na rynku pracy, a pieniądze "same" im rosną bez
większego kiwania palcem w bucie.
W obydwu przypadkach okresy dojścia do jako takiej niezależności były
odpowiednio 5 i 7 letnie.
Zaczynali skromnie od żadnych tam 5 tysięcy na poczatku tylko właśnie od
systemeatycznie inwestowanych kwot 500 - 1000 złotowych
Ja pracuję blisko 10 lat i gdyby nie kilka szczęśliwych przypadków w życiu
które pozwoliły mi się stac właścicielem dwóch mieszkań, to z pracy nie
miałbym zbyt wiele. Co najwyżej może jakiś duzy kredyt do spłacenia :) i
wielkiego stracha że jak stracę pracę/zdrowie to popłynę....
--
Jackare