Bremse napisał(a):
> Co do rozmów kawalifikacyjnych i uczciwości to wychodziłoby, że każde
> przygotowanie byłoby nieuczciwe.
Każde, oprócz tych uczciwych ;) A tak na serio: nie powiesz chyba, że
jakiekolwiek ściemnianie jest uczciwe?

> List motywacyjny, w którym kandydat
> na siłę opisuje jak jego praca przyniesie zysk komuś innemu (a tak
> naprawdę to g.. go to obchodzi);
nie jest uczciwe

> CV w którym pomija pewne fakty i
> modeluje tak by przedstawiało go jak najkorzystniej;
To zależy. Jeśli np. ukrywa fakt, że został dyscyplinarnie wywalony za
kradzież firmowej własności i zamierza kraść dalej, to nie jest uczciwe.
Wszystko zależy od kontekstu. Rozmyślne, celowe ćwiczenie kłamstw nie
jest uczciwe. Nie jest też korzystne. Weźmy taką (moją ulubioną)
sytuację - kandydat o bardzo niskiej odporności na stres jakimś cudownym
trafem przejdzie rekrutację, np. na kierownika dużego magazynu
przeładunkowego art. spożywczych w firmie logistycznej. Ta praca wymaga
ciąglego działania, doskonałego planowania, umiejętności negocjacji.
Jest bardzo stresująca i wyczerpująca. Pytanie, co nastąpi szybciej -
gość się pochoruje nerwowo czy narazi firmę na straty doprowadzając do
przeterminowania 20 ton jogurtów? Tak sobie gdybam i dziwię się, iż
wielu kandydatów wymagania osobowościowe traktuje tylko jako barierę,
którą trzeba pokonać lub obejść a nie jak racjonalną przesłankę do
zastanowienia się nad sensem uczestniczenia w rekrutacji. Dotyczy to
szczegolnie intratnych stanowisk w dobrych firmach.
Statystyki bezrobocia i prosperity gabinetów psychiatrycznych,
leczących kolejnych poległych w wyścigu szczurów mówią same za siebie.

Nie twierdzę, że jedynym remedium na obecną sytuację na rynku pracy jest
realne szacowanie swoich sił ale z pewnością remedium na schamienie
rynku pracy jest stosowanie pewnych zasad. Choćby elementarnej uczciwości.


> rozmowa
> kwalifikacyjna na którą przychodzi jakoś tam ubrany, uczesany (!) i
> wyjątkowo niespóźniony ;-); pokazówki w czasie których jest urodzonym
> przywódcą, współpracownikiem i sprzedawcą; rozmowa z psychologiem, w
> czasie której stara się jak najbardziej zakłócić obserwację poprzez
> granie na emocjach.
To jest pogranicze manipulacji i wszystkim nam (a przynajmniej
uspołecznionej większości) chęci pokazywania się w dobrym świetle.
Trudno rozstrzygnąć jednoznacznie, zwłaszcza, że negocjacje, wywieranie
wpływu i manipulację zaczynamy trenować juz jako dzieci.

> Oczywiście we wszystkich tych fazach stara się
> mieć na uwadzę język ciała i sztucznie przyklejony uśmiech jakby to
> był jedyny możliwy wyraz twarzy.
Pytanie, jak jest odbierany przez drugą osobę. Może ona też siedzi ze
sztucznie przyklejonym uśmiechem, starając się być ciągle sympatyczna a
w myślach powtarza "co za nienaturalny baran"? Skąd możesz mieć pewność,
że jesteś postrzegany tak jak chcesz być postrzegany i że rekruter na
okoliczność spotkania z kandydatem, nie zakłada na twarz profesjonalnej
maski?

> Zatem lekkie zakłócenie badania poprzez narysowanie jakiegoś drzewka,
> tak żeby spłaszczyć jakieś cechy i uwypuklić inne, to tylko dodatek do
> całego tego cyrku.
Owszem. I przede wszystkim kastrowanie własnych szans. Tak jak pisałem -
pewnych rzeczy wyćwiczyć się nie da. Zwłaszcza na podstawie
trzystronicowego opisu. Istnieje takie pojęcie jak przepracowanie albo
zmęczenie i to widać na obrazku. Doświadczony psycholog widzi owe
przepracowania i potrafi wyciągnąć z nich wnioski.


> Jeśli ktoś jest oburzony niniejszą profanacją, to chciałbym od razu
> wyjaśnić, że zdobycie etatu traktuję czysto biznesowo. Interesują mnie
> zyski (pieniądze i zdobyte umiejętności) jakie osiągnę, tak jak
> zatrudniającego interesują pieniądze jakie dla niego zarobię. Proces
> rekrutacyjny to wyłącznie przeszkoda, którą należy pokonać, aby
> dotrzeć do celu - żadna filozofia.
Hmmm, a nie patrzyleś na to jak na wymianę barterową?

pozdr.
m.