W wiadomości news:fe37kf$qu9$1@achot.icm.edu.pl rysik <h...@o...pl>
pisze:

>> Nie wiem, po prostu nie nie wiem, w ktorym momencie konczy sie
>> motywowanie, a zaczyna mobbing.
> Mobbing to bezmylsny sadyzm
Sadyzm, ułomność psychiczna - tak, ale raczej nie bezmyślny.
Bywa, że przejawia się w dwuznacznych uwagach, podtekstach, mowie ciała.
Często w obecności "publiki". Tego nie robi sie bezmyślnie.

> Nie ma przejscia od motywowania do mobbingu bo to sa czyny o krancowo
> odmiennych motywacjach.
Wcale nie krańcowych, granica jest bardzo płynna. A nawet jeśli intencje są
odmienne, to metody mogą być zbliżone, a nawet identyczne - z punktu
widzenia obiektu tych działań to przecież wszystko jedno.
Bywa, że przełożony o nieprawidłowej psychice naczyta się o różnych
socjotechnikach (raczej: socjosztuczkach), sposobach wywoływania określonych
reakcji, wpływania na cudze emocje i stosuje to potem w relacjach z
podwładnymi. Powiem ci, że na wielu przeciętnych pracownikach to się
sprawdza i działa.
Obserwowałem przykłady takich sytuacji niejednokrotnie i uważam, że choć są
to metody prymitywne, najczęściej prostackie, mimo to jednostek odpornych na
takie działania nie jest wcale tak wiele, szczególnie jeśli mają one
charakter długotrwały.
Bywa, że osoby poddawane takim manipulacjom rozumieją to, a nie podejmują
żadnych przeciwdziałań, choć to przecież nietrudne.

--
Jotte