W dniu Wed, 09 Apr 2008 16:46:08 +0200, sz wydukał(a) nieśmiało, a
wszystkim się zdawało, że to echo grało:

> placi 400, ale udzial lekarza w tej skladce jest mikroskopijny.
> czyli mozna powiedziec ze placi 20 zl, do tego 100 zl powiedzmy jako cos
> w rodzaju ubezpieczenia a reszte wyrzuca (niestety, musi, tez ubolewam).
> wiec za 20 zl niestety "wybral" dziadostwo i ma dziadostwo.

Kiedy to właśnie nie jest żaden wybór. Dopóki nie można zrezygnować z
opłacania tej obowiązkowej składki na rzecz wykupienia dowolnego
innego ubezpieczenia zdrowotnego, czy jakiegoś pakietu usług w
prywatnym lecznictwie, to nie można mówić o wyborze.
Osobiście też bym wolała wybrać sobie dobrego lekarza, który by
dostawał wynagrodzenie za faktycznie poświęcony mi czas i opiekę - i
mogę, owszem, ale ubezpieczenie zapłacić muszę i nikogo nie obchodzi,
że może raz na rok bywam w publicznej przychodni i tak naprawdę
trafiam na lekarza przypadkowo, na tego, który akurat ma dyżur [przy
takich sporadycznych wizytach to właściwie i tak nie ma znaczenia].
Wychodzi z tego, że ta jedna wizyta rocznie wściekle drogo mnie
kosztuje ;> A za bardziej konkretne leczenie płacę dodatkowo, bo jakoś
tak się dziwnie składa, że w przychodniach, do których trafiam i w
których składam deklaracje, lekarze "bezpłatni" to z reguły tylko
lekarze rodzinni, a specjaliści nie mają umów z NFZ. Może mam pecha
albo źle szukam... Ale przynajmniej mam doskonałego dentystę, wartego
każdych pieniędzy ;)
BTW czy gdzieś jeszcze można zrobić bezpłatnie [= w ramach świadczeń
NFZ] badania analityczne krwi itp.? W Warszawie, gdziekolwiek mnie
badają i zlecają takie coś, wszędzie trzeba za te analizy płacić.

> [...]
>>> na wolnym rynku dzialaloby to o wiele lepiej.
>>
>> Prawdopodobnie masz rację. Zastanawiam się tylko, co wtedy będzie z
>> tymi wszystkimi upośledzonymi i ciężko niepełnosprawnymi osobami,
>> które nie mają najmniejszej możliwości zarabiania na siebie i na swoje
>> leczenie.
>
> ile ich jest? 1%?

Nie wiem. Dolicz jeszcze opiekunów, którzy poświęcają cały swój czas
na opiekę nad takimi osobami [dziećmi w szczególności], wskutek czego
nie mogą podjąć pracy zarobkowej.

> istnieja rozne organizacje rozdajace jedzenie bezdomnym, tak samo moga
> oferowac pomoc medyczna.

Ale skąd biorą pieniądze? 8-) Same je zarabiają? Bo jeśli państwo im
daje, to są to pieniądze podatników, jak by na to nie spojrzeć. Czyli,
być może, część tego, co płacimy NFZ-owi czy ZUS-owi.

> nawet jezeli zalozymy ze ludzie sa z gruntu niewrazliwi na nieszczescia
> innych (dlatego caritas i owsiak nie istnieja)

Załóżmy, że utrzymanie dorosłej osoby kosztuje średnio 1500 zł
miesięcznie. Utrzymanie osoby niepełnosprawnej - różnie, na pewno, ale
przyjmimy, że średnio 2000 zł/mies. Niech to będzie samotna matka z
upośledzonym dzieckiem - potrzebują 3500 zł/mies. Zdaje się, że to
jest więcej niż przeciętne miesięczne zarobki przeciętnego
Kowalskiego. Pytanie, czy w ich najbliższej okolicy znalazłoby się
wystarczająco dużo osób, które wspólnie mogłyby im podarować co
miesiąc taką kwotę? Niechby każdy dał 100 zł [a nie liczyłabym na to
za bardzo, bo dla osoby, która zarabia miesięcznie ~1200, 100 zł to
mnóstwo forsy], to potrzeba 35 osób, które osiągają dochody. I jeszcze
należy doliczyć podatek od darowizny ;>
Czytałam gdzieś artykuł o takiej matce, która co prawda miała zdrowe
dzieci i sama była zdolna do pracy, ale mimo starań nie mogła nigdzie
znaleźć zatrudnienia i takich zarobków, które by pozwoliły utrzymać i
wyżywić rodzinę. Wyżebrała w gminie jakieś nędzne mieszkanie, ale co
dalej? Poszła do pomocy społecznej i dostała całe 50 zł zapomogi... :>

> i potrzebne bylyby
> dotacje panstwowe to ciagle byloby nieporownywalne z obecna sytuacja
> gdzie patologia obowiazkowych ubezpieczen dotyka 99% lekarzy i pacjentow.

Otóż właśnie. Naprawdę bym się nie czepiała ubezpieczeń obowiązkowych,
gdyby tylko faktycznie można było mieć pewność, że w razie potrzeby
pacjent zostanie należycie potraktowany. Na szczęście nie mam częstych
kontaktów z państwowym lecznictwem, ale te, które mam, nie nastawiają
mnie przychylnie :/ I żeby nie było: nie mam na myśli ogółu lekarzy,
pielęgniarek i innego personelu, tylko po pierwsze niektóre konkretne
osoby, po drugie dosyć powszechny sposób traktowania pacjentów, po
trzecie beznadziejną organizację pracy wielu placówek. Wolę zapłacić i
załatwić wszystko bez stresu, ale mnie denerwuje, kiedy za to samo mam
płacić dwa razy [VATu i innych podatków nie licząc :>].

Pozdrawiam, Carrie