Własnie sobie tak myślałem, że żerowanie na poszukujacych prace do niezły
interes. No bo każe sie takiemu delikwentowi przyjechać powiedzmy 400 km (w
jedna stronę a co nie chce Pan tej pracy?) i po godzinnej
rozmowie-egzaminie puścić z niczym. Wszyscy zadowoleni: CPN - bo sprzedał
paliwo, agencja poszukujaca pracowników - bo ma raport, kiosk z żarciem bo
jeść trzeba a poszkodowany? to ten biedny bezrobotny, który codziennie jest
wzywany na rozmowy kwalifikacyjne to 40 to 120 to 400 km. A kto powiedział,
że rozmowa w sprawie pracy ma odbyć sie w tej samej miejscowości co miejsce
przyszłej pracy? Tego nigdzie nie napisali w ogłoszeniu. A jak zaproponują
zarobki to pożal się Boże. Zasiłek jest wiekszy. Tego tez nie napiszą w
ogłoszeniu. Aby przekonac się za ile chcą zdobyc jelenia trzeba niestety
wybrac sie w podróż. Osobiście zaczynam rozumieć, że poszukiwanie pracy to
DUUUUUUUŻY wydatek finansowy. Czy pracodawcy to rozumieją? Nie pomyślą, że
człowiekowi bez pracy jest właśnie dlatego cięzko finansowo, że nie ma
pracy? A możę wprowadzić przepis mówiący o konieczności zwrotu kosztów
dojazdu (delegacja?) lub chociaż odpis podatkowy za wydatki na poszukiwanie
pracy? Wówczas ograniczeniu uległaby ilość bezsensownych rozmów. Sam przez
ostatni miesiąc poszukiwania pracy zrobiłem 1680 km tylko dlatego, że
chciałem znależć w końcu pracę.
Pozdrawiam poszukujących pracy i pracodawców
Franciszek