> I tu się mylisz. Osoby posiadające dzieci są mniej skłonne do zmiany pracy -
> nie mogą sobie pozwolić na powiedzenie: sorry, ale dzisiaj nie będzie tego i
> tego.

Zgadzam się. Kobieta - dajmy na to po 40 może być z tego powodu bardzo cennym
pracownikiem. Ale nie dotyczy to młodszych pracownic.

Idąc tym tropem wielu pracodawców powinno zachęcać swoje młode pracownice do
macierzyństwa: "Stanowisko będzie na panią czekać, małemu opłacimy żłobek,
przedszkole, opiekę medyczną...". Ale tak się nie dzieje.

Najleszy pracownik, to taki, który poświęca pracy po 12 godzin i nawet nie myśi
o zakładaniu rodziny. Ewentualnie taki, który ma rodzinę, ale jej poświęca
absolutne minimum czasu.
Najgorszy, to taki, który po 2-ch miesiącach pracy oznajmia radośnie pracodawcy,
że jest w ciąży. Później ten musi się pieprzyć od nowa z całym kołowrotem
szukania nowego pracownika. Zwykle z 4-ch młodych pracownic zawsze któraś będzie
w ciąży i spowoduje to totalną deorganizację, przeszkalanie, manewry na
stanowiskach i brak stabilizacji.

Podczas rozmowy o pracę czasem pada pytanie o ilość dzieci. W tym pytaniu
pracodawaca raczej sprawdza, najdelikatniej, jak może, czy samica-aplikant już
zaspokoiła swoje popędy i już ma dosyć dzieci, czy jeszcze nie. Również w
kontekście, że kobieta z dziećmi będzie bardziej oddana firmie. Każdy boi się
zadać pytanie wprost i zapytać "czy planuje pani dzieci", bo zaraz robi się
wielka afera. A o wpisaniu zakazu robienia dzieci do umowy o pracę wogóle w
naszym kraju nie ma mowy. Choć takie umowy są rzeczą normalną za granicą przy
różnej maści kontraktach.