> Wasza sprawa jak chcecie przeżyć życie. Ja też tak myślałem jak ty (wy), ale
> teraz nie wyobrażam sobie życia bez młodego i jego uśmiechu ;-).

Po raz drugi szczerze gratuluję szczęścia. Tak jak u Ciebie jest w większości
przypadków. Jednak w swoim życiu widziałem również inna stronę: rodziny, które
żałują, że zdecydowały się na dzieci. Wprost tego nie powiedzą, ale są
szczesliwi, że mogą je wrzucić na stałe rodzicom do wychowania, nie moga sie
doczekać kiedy dzieci pójdą na swoje. Gdy wreszcie pozbęda się dzieci są
szczęśliwi, że wreszcie mają spokój. Takim ludziom dzieci przeszkadzają w życiu.
Sa jeszcze inni: tacy, którzy chca mieć dziecko, szczerze kochają urodzone, ale,
gdy zapytasz, czy zdecydowaliby się na drugie odpowiadają: "już nigdy
więcej!!!".

Zauważyłem, że dzieci najbardziej pragną (i mają zwykle ich wiele) ludzie bez
innych zainteresowań. To typ, który, gdy nic się nie dzieje mówią "ale nuda!",
"co ja będę sama robiła w domu? Zanudzę się na smierć". A później, gdy dzieci
pojadą na kolonię mówią "dzieci nie ma, nie ma co robić, pusto jakoś w domu".
Takim ludziom dzieci wypełniają czas, ci ludzie są szcześliwi z gromadką dzieci.
Mają komu poświęcać czas i nigdy się nie nudzą.
Ale są tez inni, którzy mają tyle pomysłów, marzeń i rzeczy do zrobienia, że
brakuje czasu na realizację. Sam bawię się elektroniką, modelami, chciałbym
zrobić kurs szybowcowy, douczyć się angielskiego, lubimy z zoną podróżować. Żona
ma również swoje zainteresowania. Po prostu mając dziecko trzeba byłoby z tego
wszystkiego, albo z połowy zrezygnować. I w imię czego?

--
Lukasz