To jeszcze nic. Dawno temu pracowałem w tej http://www.pronar.pl/ firmie (niech
mnie pozwą jesli w którymś miejscu napisałem nie prawdę). Niby duża prężnie
rozwijająca się firma. Jedna z największych w województwie podlaskim. Wszyscy o
niej bardzo dobrze mówili tylko nie pracownicy którzy w niej pracowali.

Zatrudniony byłem w dziale utrzymania ruchu. Pewnego razu przy porannym zebraniu
kierownik oznajmił. Od dziś pracujemy normalnie co oznaczało godziny pracy od
7:00 do 19:00. Mój kolega miał bardzo trudną sytuację rodzinną. Odeszła od niego
żona i zostawiła go z dwoma córkami. Były to małe dzieci. Obydwie chodziły do
szkoły podstawowej. Mieszkali na wsi więc miał wielkie problemy ze znalezieniem
opiekunki.

Pamiętam że to było w grudniu. We czwórkę mieliśmy ubierać choinkę na
"noworoczne" przemówienie szefa. O godzinie 16 zadzwoniły do niego dzieci z
płaczem żeby jak najszybciej przyjechał bo zimno i same boją się siedzieć.
Poszedł do kierownika prosić żeby go wypuścił do domu bo z dzieci są same w
domu. Usłyszał od niego: "Wiesz. Twoje dzieci hu... mnie obchodzą. Ja ich ci nie
zrobiłem" Gość musiał siedzieć do 19 w pracy tylko dla satysfakcji kierownika bo
przecież ubrać niewielką choinkę to moglibyśmy i we trójkę.

Ta cała praca w nadgodzinach nadliczbowych była realizowana przez kierownika dla
ukrywania swojego braku zdolności do organizowania pracy. Po prostu kierownik
tłumaczył się dla dyrektora: "Ależ panie dyrektorze. Nie wyrabiamy się z
zadaniami które pan nam powierza. Ludzie i tak pracują po 12 godzin. Po więcej
godzin już nie mogą pracować". Tak naprawdę to wcale nie było tak dużo pracy.
Kilkakrotnie starałem się zapytać kierownika co ja mam robić w tych godzinach
nadliczbowych. Usłyszałem od niego "Kur... jeśli nie masz nic do roboty to
zwalniaj się z pracy."

W końcu nie wytrzymałem i poprosiłem o rozwiązanie umowy o pracę za
porozumieniem stron. Jak później się okazało następny pracodawca wcale nie był
lepszy ale przynajmniej o wiele lepiej płacił.