brett <b...@i...com.pl> napisał(a):

> Nie rozumiem Waszego zbulwersowania ...
> ... czym się przejmować?
>
Teoretycznie można machnąć ręką na system robiący z ludzi wraki, zwłaszcza
gdy się nie bierze w tym udziału, ale sprawa nie jest taka prosta.
Po pierwsze problem zaczyna się od Warszawy, dokąd najpierw z różnych powodów
ściągają duże i wielkie korporacje. Wawa wytwarza pewien standard, który
potem przenosi się do innych miast. Wymagania rekrutacyjne i co do stylu
pracy rosną z roku na rok.
Czytałem wypowiedź jednego z kierowników firmy doradczej, który stwierdza, że
on nie da pracownikowi urlopu jeżeli klient się na to nie zgodzi, a zapytany
ile da urlopu gdy widzi, że pracownik już zamiata językiem podłogę
powiedział, że trzy dni (to rodzaj zwolnienia lekarskiego czy co?). Poza tym
stwierdził, że wymagania rekrutacyjne w czasie gdy pracuje wzrosły tak, że on
już by się drugi raz nie załapał.
Po drugie problem już przestaje dotyczyć tylko &#8222;polskiej tzw. upper
class&#8221;.
Polskie firmy zaczynają wprowadzać te standardy wzorując się na warszawskich,
tyle że najczęściej na dużo niższym poziomie wynagrodzeń. Bo niby dlaczego
nie zmusić ludzi do pracy 10-12 godzin, 6 dni w tygodniu, za 800 brutto gdy
zadania wzrosły, a dyrekcja, rada nadzorcza, prezes, właściciel (niepotrzebne
skreślić) nie dali zgody na dodatkowe etaty. Przecież jeżeli jest tyle
bezrobotnych, ludzie miesiącami nie dostają zaległej wypłaty, to dlaczego nie
przykręcić śruby tym co już pracują, a jeszcze dostają pensje regularnie.
Prawdą, jest to, że w tysiącach firm ludzie pracują po 8 godzin za minimalną,
ale kto zaręczy, że nie zaczną w setkach z tych firm pracować po 10-12
godzin, zwłaszcza jeżeli po spodziewanej negatywnej weryfikacji rent i upadku
wielu firm jednoosobowych, bezrobocie
grubo przekroczy 30%. W końcu ich kierownicy i dyrektorzy też czytają o
tych &#8222;osiągnięciach&#8221; z dziedziny HR wypracowanych przez warszawskie (i
nie
tylko) firmy.
W wielu firmach i urzędach po 1 maja zadania wzrosną i nie wierzę, żeby
spowodowało to proporcjonalny wzrost zatrudnienia.
Po trzecie produkcja wraków ludzkich to nie tylko problem samych wraków, ale
również problem wszystkich pracujących, których podatki idą na leczenie i ew.
rehabilitację umożliwiającą powrót do normalnego życia tych, którzy z tych
karuzeli spadli.
To również problem z kierownikami, którzy w pogoni za &#8222;doskonałością
pracownika&#8221; doprowadzają ludzi na próg śmierci. Czytałem niedawno o
pracowniku, który się dwoił, troił pracował po godzinach i wolne dni, a jego
kierownik kontrolując rezultaty jego pracy ciągle kręcił z niezadowoleniem
głową, nie formułując przy tym jakiejś konstruktywnej krytyki.
W rezultacie pracownik trafił do szpitala z zawałem i już spodziewanej przez
szefa bliżej nieokreślonej doskonałości nie osiągnie, a do tej pracy już nie
wróci, bo będzie musiał zwolnić tempo życia, jeżeli chce jeszcze pożyć. Ten
przypadek został opisany, a ile takich tragedii nie wychodzi poza firmy,
rodziny i krąg znajomych.
Źródłem tego jest ciągle rosnące bezrobocie, które jest ciągle uważane za
nieodłączną, wspaniałą cechę polskich reform &#8211; ale tylko przez tych co
jeszcze pracują.
Polska drapieżna i rabunkowa gospodarka zasobami ludzkimi zawiera elementy
dewiacji, a machnięcie na to ręką oznacza przyzwolenie
na rozwój tych dewiacji.

Marek



--
Wysłano z serwisu Usenet w portalu Gazeta.pl -> http://www.gazeta.pl/usenet/