On 2003-11-17 16:37, m...@b...pl wrote:

> To jest tak, że ja widzę pewien redukcjonizm tego modelu, ale jestem osobą
> dociekliwą i próbuję ustalić, jak to się dzieje, że pomimo tak wielu głosów
> krytycznych, autor jednak przy nim trwa.

Modyfikując tezy autora możnaby np. powiedzieć, że zatrudniając
bezrobotnych osiągniemy wzrost produkcji i powszechniejsze zaspokojenie
dóbr.
Pewnym problemem jest brak finansowania (autor postuluje całkowitą jego
eliminację) - jednakże analizując przedstawione propozycje bardzo szybko
natkniemy sie na ograniczenia wynikłe np. z dostępu do surowców
(dlaczego ich własciciele maja się dzielić z innymi) lub inne, natury
poddającej sie analizie na gruncie jedynie filozoficznym.

Dlatego prędzej, czy później konieczne byłoby albo wprowadzenie terroru
albo którejś z wersji niewolnictwa.
Przekonanie, że na bazie arytmetyki da się zorganizować świat jako
homeostat sprawiedliwie rozdzielający dobra i pracę jest tezą
neoleninowską, a więc w konsekwencji czymś, co wychodzi od pragnienia
powszechnej sprawiedliwości i ładu, a kończy się na zbrodni na skalę masową.

Trud, cierpienie, porażka - podobnie jak sukces i zaspokojenie potrzeb
są wkomponowane w ludzka egzystencję - nie da się ich wyeliminować.
Dlatego tworzenie modelu, w którym "wszystko gra" - za wyjątkiem tego,
że jest nierealizowalny fizycznie nie ma sensu.

W sensie arytmetyki: ja hoduję dwie świnie - ty pieczesz sto chlebów,
potem się wymieniamy (np. ja tobie świnię, ty mi 50 chlebów)- ma sens.

W sensie ekonomicznym to bełkot, bo są tacy, co wolą ryż, nie jedzą
wieprzowiny, świnia zdechła, albo jest za tłusta, chleb zgnił, jeden je
więcej, drugi mniej, trzeci nie lubi zapachu świń, więc nie będzie ich
hodował - a w końcu pastuch spuścił piekarzowi w p... i za bochenek
chleba chce, by nasze kobiety dawały mu d... .

Pzdr: Catbert