>Immona <c...@n...gmailu> wrote:
>
>> BTW, olbrzymia ilosc repondentow odwiedza Polske kilka razy w roku. Zadni z
>> nich emigranci; stoja w rozkroku.
>
>Skąd u Ciebie przekonanie, że jedno drugie wyklucza?
>Rozumiem że patrzysz przez pryzmat swojego wyjazdu?

Nie, to nie ja wymyslilam okreslenie "w rozkroku".
Emigracja to osiedlenie sie i pelne wejscie w obce spoleczenstwo, wyjazd na
saksy to tymczasowy wyjazd z malymi wymaganiami wobec jakosci zycia podczas
wyjazdu i z pozostawaniem myslami przy kraju, z traktowaniem srodowiska kraju
pobytu jako obcego i nie nawiazywaniem z nim glebszych wiezi.
Czestotliwosc odwiedzania kraju nie jest jedynym kryterium "rozkroku" i nie

usi go oznaczac (choc ponoc emigrant "umiejscowiony" woli zapraszac rodzine i

przyjaciol do siebie), ale patrzac na tamte statystyki po prostu zastanawialam
sie, czy ci ludzie traktuja siebie w obcym kraju "tymczasowo", czy nie.
Nie ma to wiele wspolnego z czasem pobytu za granica - w np. USA sa cale
spolecznosci ludzi siedzacych za granica kilkanascie lat i wiecej, ktorzy nie
nauczyli sie miejscowego jezyka i ktorych krag znajomych sklada sie glownie z
innych Polakow tam przebywajacych. W Londynie tez spotkalam ludzi z ponad
rocznym stazem, ktorzy w zaden sposob nie integruja sie z miejscowym
spoleczenstwem poza wykonywaniem pracy dla pracodawcy-obcokrajowca.
"Rozkrok" uwazam za sytuacje zla dlatego, ze tracac korzysci (chocby
emocjonalne) z przebywania w Polsce nie uzyskuje sie zadnych korzysci z
doswiadczenia bycia za granica - poza zarobieniem jakiejs kasy. Rozmyslnie sie
rezygnuje z poszerzenia horyzontow.


owtarzam, ze ilosc wyjazdow do Polski nie jest definicja "rozkroku", ale moze

byc jego objawem. Obserwujac stosunek wielu dyskutantow na forach takich jak
londynek do tej sprawy wydaje mi sie, ze jest wiele przypadkow zjawiska "bycia
w rozkroku". Ciebie to absolutnie nie musi dotyczyc, ale jest tego sporo.

I.
--
============= P o l N E W S ==============
archiwum i przeszukiwanie newsów
http://www.polnews.pl