On 18 Dec 2002 12:06:41 GMT, "Albert Jacher, MD ChosenByGod"
<i...@p...onet.pl> wrote:

>Całkowicie sie zgadzam z tobą. Twój tekst uznaję za mądry.
>Sam pracowałem kiedys w bardzo dynamicznie rozrastajacej sie korporacji,
>ktora przebojowo zdobywala udzial w rynku i relacje wewnatrz firmy opierały
>się na zwracaniu się przez "ty", "jak sie masz?", "Adam", nawet w
>odniesieniu do dyrektora generalnego w centrali w Warszawie!

o to własnie chodzi, by język nie stawał się przeszkodą w
komunikacji. Można okazywać szacunek człowiekowi, nie włażąc mu na
każdym kroku w d..., nie houbiąc jego tytułów. Sam podchodzę bardzo
nieufnie do osób, które wobec mnie stosują zbyt wymuskane formy
grzecznościowe.

Z drugiej strony - ktoś tu mówił o tym, jakby to wyglądało jakby
sprzątaczka mówiła do prezesa per 'prezes posuń się' - taka sytuacja
to brak szacunku i nie chodzi tu o użyte słowa, a o formę. Przecież
mówiąc sobie per TY, nie zaprzestajemy używania form 'proszę',
przepraszam, dziękuję. Jeszcze raz podkreślam - usunięcie formy
'szanowny panie prezesie zarządzający' z wypowiedzi, nie oznacza
przekreślenie szacunku i zasad dobrego wychowania.
Przecież przejście na TY, nie przekreśla form grzecznościowych.
Przykłady ?:

'Przepraszam, czy mogłaby Pani podać mi teczkę z fakturami ?
Dziękuję."
'Mogłabyś podać mi teczkę z fakturami ?. Dziękuję'

już na oko widać, która forma jest bardziej wydajna - a przecież
wypowiedzi drugiej nie można odmówić uprzejmości.

Zauważam, że wiele osób wciąż ma bipolarny umysł - albo białe, albo
czarne, albo płaszczymy się przed prezesem 'szanowny panie prezesie,
czy pan prezes mógłby łaskawie zerknąć na pismo szanownego pana
wiceprezesa Iksińskiego w sprawie niecierpiącej zwłoki ?' - albo
przechodzimy do obcesowego 'te, prezes, weź się posuń, co ?'.

Może zaczniemy w końcu dostrzegać, że pomiędzy tymi biegunami jest
cały wachlarz zachowań, który mieści się w kanonie dobrego
wychowania.?

Prosty przykład - jeszcze kilkadziesiąt lat temu, nie do pomyślenia
było, by dziecko zwracało sie do rodziców inaczej jak 'pani matko'
'panie ojcze'. Dziś jakoś nie patrzymy krzywo na to, że dzieci mówią
do rodziców mamo, tato, w zdaniach używają formy 'zrobiłaś,
przyszłaś', a nie 'przyszłaś pani matko do mnie' np. ...
Nie dziwi to, że dorośli członkowie rodziny spokrewnieni luźniej mówią
do siebie na ty.

Dlaczego więc w miejscu pracy nieużywanie form Pan/Pani miałoby
automatycznie oznaczać brak szacunku ?

Ponadto - jeśli pracuje się w grupie roboczej/ departamencie, gdzie
ludzie się znają, pracują razem nad projektami, akcentowanie form
zależności jest sztuczne i śmieszne. Widziałem firmy, gdzie grupa 5-6
osób - wszyscy <30 roku życia, przez 10 godzin pracy zwracała się do
siebie per Pan/Pani, a efektywność była mizerna. Kiedy przyszło do
rozliczenia grupy z działania, nagle prysły uprzejmości, zaczęły się
podchody, podkopywanie itd... Może więc warto walnąć w kąt sztuczne
formy językowe i zająć się tym co najważniejsze, czyli robotą ?


GL