tak, pamiętam te czasy. dokładnie tak było!!! znajdywałem wtedy pracę
jak chciałem i kiedy chciałem. pamiętam że zasuwałem po kilkanaście
godzin na dobę z sobotami, niedzielami i większością świąt i gdzieś koło
20-tego kończyły mi się pieniądze z etatowej wypłaty (ale to może
dlatego że miałem studiującą żonę). Trochę się dorobiłem to prawda i
wolę kontrakty niż etaty, mam dom, samochód, niezłą robotę (niedouczony
manager IT) i drżę cały jak następcy stukają do bram. tylko patrzę jak
im nogę podstawić i swojej manny ze złotych lat dziewięćdziesiątych
łatwo nie oddam!!! ;)

pzdr,
34

Daniel_I wrote:

> "Nina M. Miller" <n...@p...ninka.net> wrote in message
> news:m27k9z4c9b.fsf@pierdol.ninka.net...
>
> > nie zyles wtedy doroslym zyciem to ci sie najwyrazniej wydaje, ze
> > wtedy manna z nieba leciala albo co... a pracodawcy blagali na
> > kolanach wszystkich absolwentow zeby ich prace przyjeli :))
>
> Ale przecież tak właśnie wyglądało: w 1997 wystarczyło poświęcić
> np. 2-3 godziny, żeby znaleźć sobie nową pracę w charakterze
> programisty (Wrocław). Bez LM, bez CV, odwiedzając osobiście klika
> firm w szeroko rozumianym centrum miasta (bo dalej mi się nie
> chciało) w ciągu jednego przedpołudnia znalazłem coś chyba z pięciu
> pracodawców chętnych do zatrudnienia absolwenta. Dodam, że wszędzie
> oferowano pracę na etat - zaś np. umowa o dzieło była widziana
> niechętnie.
>
> Warto wspomnieć, że obchód firm odbywał się w stroju trampki +
> t-shirt + szorty i, jak wspomniałem, bez choćby CV w ręce - więc
> podejście wybitnie nieprofesjonalne.
>
> Obecnie jest to rzecz wręcz nie do pomyślenia...
>
> Pozdrawiam,
>
> D.
>
>