Witam,

Rozpoczynam ten watek, gdyz chcialbym sie podzielic swoimi
doswiadczeniami na temat poszukiwan pracy i z checia wymienilbym sie
doswiadczeniami z ludzmi w podobnej sytuacji. Na poczatek powiem, ze
mam 26 lat, wyksztalcenie wyzsze ekonomiczne (jestem po ekonometrii),
angielski perfekt, niemiecki podstawowy, poltoraroczny staz w USA...
Mimo tych, wydawaloby sie przydatnych doswiadczen i umiejetnosci, od 7
miesiecy nie moge znalezc pracy w Polsce. Nie mam zadnych oczekiwan
finansowych, po prostu chce zaczac pracowac w Polsce i normalnie zyc.
Bylem na kilkunastu juz rozmowach o prace (moze kilkudziesieciu,
stracilem rachube) i nic. Zaczynam sie zastanawiac, czy moze jestem za
glupi i nikt mnie nie chce, czy moze to faktycznie sytuacja na rynku
pracy jest tak zacieta. Bylbym wdzieczny, gdyby ktos napisal mi jak to
wlasciwie jest w tym kraju, ze ludzie, ktorzy maja wyksztalcenie, chca
pracowac i kasa nie liczy sie dla nich, nie moga nic znalezc. Czy Wy
tez poszukujecie pracy i macie poczucie, ze jestescie bezuzyteczni w
tym spoleczenstwie? Czy Wy tez chcecie pracowac, a na rozmowach robia
sobie z Was po prostu jaja? Moglbym wymienic kilkanascie przypadkow
takich rozmow...Oto kilka:

W pewnym banku M. pan kierownik ze swoja asystentka przez blisko
godzine staral mi sie udowodnic, ze gowno wiem i nie potrzebnie
przyszedlem na te rozmowe... mogli mnie wogole nie zapraszac,
zaoszczedziliby moj i swoj czas. Po co taka rozmowa, myslalem, ze
rozmowa ma sluzyc poznaniu kandydata i jego predyspozycji do
oferowanego stanowiska, a nie udowodnianiu mu, ze nic nie wie...

W miedzynarodowej firmie P. pani, ktora przedstawila sie jako manager i
poinformowala mnie, ze rozmowa bedzie po ang, bo taki jest jezyk
wiodacy w firmie, podczas rozmowy sama dala dowod na to jak to dobrze
zna ang.... i nie chodzi tu o to, ze umiem mowic po angielsku, ale o
to, ze nawet poczatkujacy wie, ze konstrukcja "can't selling" nie brzmi
za dobrze... ale co tam, pani manager pelna geba!

W firmie E., do ktorej dojazd zajal mi 4 godzinki, rozmowa trwala 20
minut, a Pani kierownik wygladala jakby dopiero co sciagnela sobie z
netu liste 5 pytan najczesciej zadawanych na rozmowie, a kiedy ja
zaczalem troszke pytac, Pani wyraznie miala strach w oczach i nie
bardzo wiedziala jak mi odpowiedziec.... czy oby na pewno byla
kierownikiem??

Poza tym wszystkie przypadki rozmow konczacych sie "zadzwonimy do Pana"
i nic, zasad zachowan, jak usiasc, jak patrzec, pierdnac, czy nie,
podac reke, czy po prostu powiedziec @#$$%^&$#$$%...., usmiechnac sie,
czy byc powaznym itd, itp..... MAM DOSYC! CZY WY TEZ?

Prosze o komentarze, chce wiedziec, czy jestem taki glupi, ze nikt mnie
nie chce, czy moze jest wiecej osob w podobnej sytuacji. Jestem
strasznie sfustrowany i jednoczesnie rozgoryczony nieporadnoscia wobec
calego tego systemu. Na prawde mam dosyc i zaczynam powaznie rozwazac
wyjazd za granice, ale sytuacja rodzinna nie jest zbyt prosta, zebym
mogl sobie na to od razu pozwolic.

Dziekuje za komentarze, pozdrawiam, Tomek