Użytkownik "Koziorozec" <b...@n...pl> napisał w wiadomości
news:dj358d$gjs$1@inews.gazeta.pl...
> Użytkownik "Immona" napisał w wiadomości
>
>> Moje uznanie budzi Adam Pietrasiewicz, ktory udziela sie na pl.biznes.
>> Jezdzi na wozku i prowadzi firme. Na innej grupie opowiadal, ze wozek mu
> nie
>> przeszkadza w kontaktach biznesowych.
> [...]
>> Znam tez przypadek kobiety slepej, ktora jest tlumaczka symultaniczna,
> choc
>> nie pracuje akurat w Polsce. Mowi, ze klienci jej mowia, ze jak ona
> tlumaczy
>> na bezposredniej rozmowie biznesowej, to odnosza wieksze sukcesy. Po
> prostu
>> na kliencie/kontrahencie robi to wielkie wrazenie, ktore sie pewnie jakos
>> przenosi na obslugiwana przez nia firme. (wrazenie bylo pewnie typu:
>> "czlowiek, ktory pokonal wielkie przeciwnosci + firma, ktora jest
> przyjazna
>> ludziom i daje szanse tym, ktorzy wymagaja wiekszej opieki").
>
> No więc może właśnie firmy powinny się zastanowić nad tym, czy nie lepiej
> dać szansę tym niepełnosprawnym, którzy mają ograniczone pole działania

Tyle, ze w praktyce to nie polega na "dawaniu szansy". Nikt sie tym nie
kieruje. Ludzie robia biznes z Adamem P. i zatrudniaja slepa tlumaczke,
poniewaz te osoby przekonaly ich, ze robia to, co robia, tak dobrze, ze sa z
tego zyski. Sadze, ze patrza sie najpierw na to, a potem: "niepelnosprawnosc
i mimo to ktos taki? jeszcze lepiej - mocny charakter". Niepelnosprawnosc
nie powoduje w biznesie obnizenia wymagan kosztem wlasnych zyskow - co
najwyzej jej pokonanie budzi osobisty szacunek, gdy osoba jakies wysrubowane
wymagania mimo to spelnia.


> Druga sprawa: po utracie zdrowia, kiedy dotąd było się w pełni
> funkcjonującą
> osobą, bez problemów z poruszaniem się - człowiek popada w apatię,
> depresję, podejmuje próby samobójcze. Niektórzy nie są na tyle silni, aby
> się z tego wygrzebać. Czy można mieć do nich pretensję, że nie potrafią
> się
> podnieść, nie są przedsiębiorczy?
> Potrzeba raczej jakiegoś rozbudowanego wsparcia psychicznego,
> pokazywania przykładów, mobilizowania itp.
> A pieniądze na to powyżej - z czego idą???...
> Z SOCJALU właśnie!

Nie wiedzialam, ze na wsparcie psychiczne wydaje sie socjal. Wsparcie
psychiczne kojarzylo mi sie zawsze z rodzina, przyjaciolmi, grupa religijna,
oddolnie zorganizowana grupa posiadajaca ten sam problem itd. Jesli chodzi o
psychologa, psychiatre i leki antydepresyjne, to do tego niepelnosprawny ma
taki sam dostep jak osoba zdrowa fizycznie, ktora rowniez moze popasc w
ciezka depresje. chyba, ze jest jakis specjalny dodatkowo fundowany strumien
pomocy na wsparcie psychiczne dla niektorych, o ktorym nic nie wiem :)

> No widzisz, Ty być może zareagowałabyś pozytywnie na widok osoby
> za biurkiem, siedzącej na wózku, ale - jak widać - nadal pokutuje

Raczej obojetnie. Siedzenie za biurkiem nie jest jakims wyjatkowym
dokonaniem :)

> w społeczeństwie (wśród pracodawców tym bardziej), że taka osoba źle
> będzie
> wyglądać w firmie i jakoś tak się wszyscy będą 'głupio' czuć.

Zle wygladanie to ostatnia z obaw, tam, gdzie nie ma kontaktu z klientem lub
jesli nie jest to sloniowacizna albo inne straszne i widoczne
znieksztalcenia. Wiecej obaw i to statystycznie uzasadnionych jest o
psychike i umiejetnosci spoleczne. Wsrod niepelnosprawnych wiele osob jest
rozhisteryzowanych, przewrazliwionych na swoim punkcie, nadmiernie
skupionych na sobie, nie radzacych sobie w kontaktach, mimo ze druga strona
nie ma zadnego problemu z niepelnosprawnoscia rozmowcy. Oczywiscie jest to
skutek przezyc zwiazanych z choroba, ale w srodowisku biznesowym nikogo nie
interesuje, czy Twoja wada wplywajaca na wazne rzeczy jest skutkiem choroby,
kaca, zlego traktowania w dziecinstwie czy czegos jeszcze; po prostu masz
byc "latwa we wspolpracy".

Uczestniczylam w AC poprzedzonym grupowa autoprezentacja, w grupie byla
jedna niepelnosprawna dziewczyna. Praca byla taka, ze jej niepelnosprawnosc,
choc widoczna, w niczym by w tej pracy nie przeszkadzala; oczekiwano, ze jak
inni, opowie o swoich zaletach, celach, pokaze, ze jest fajna jako osoba. A
ona w swojej wypowiedzi mowila wylacznie o swojej niepelnosprawnosci,
uzalala sie i mowila, ze liczy na to, ze ta firma da jej szanse. Oczywiscie
odpadla.

> Dlatego - mimo że są duże możliwości obniżenia kosztów zatrudnienia
> takiego
> pracownika, a nawet zatrudnienia takiego pracownika praktycznie za darmo -
> to pracodawca mając do wyboru osobę bez widocznej niepełnosprawności
> i osobę na wózku - którą wybierze?
> Może należałoby jakoś promować firmy, które dają szanse coś robić jeszcze
> w życiu takim ludziom?
>
> A tak w ogóle, to skąd PFRON ma na refundację?

Refundacja IMHO nie jest dobrym pomyslem.
Partnerom biznesowym Adama P. nikt nie refunduje nic za to, ze kupuja jego
uslugi, a nie uslugi Kowalskiego.
Natomiast widzac niepepelnosprawnego na stanowisku dofinansowanym,
pomylalabym "ten to musi umiec mniej niz inni i przynosic mniejsze zyski,
skoro jest refundowany". Podobnie, jakby byl parytet plci np. wsrod
profesorow, to widzac kobiete-profesora ludzie zastanawialiby sie, czy ma
tytul za dokonania, czy "ulgowy" z parytetu.
Pamietasz nastawienie Efendi'ego aka GT, ktory stwierdzil, ze pracodawcy
oplacaloby sie go zatrudnic nawet po to, zeby siedzial i nic nie robil. Nie
sadze, ze by sie oplacalo - demotywujacy wplyw takiego uprzywilejowania na
reszte zespolu moglby bardzo zaszkodzic wydajnosci.

> Finansowanie miejsc pracy dla niepełnosprawnych, likwidacja barier
> architekto-
> nicznych (dzięki czemu prawie każdy sklep teraz funduje sobie remont pod
> pozorem utworzenia podjazdu dla niepełnosprawnych - tylko z wózkiem przez
> drzwi się w żaden sposób nie przeciśnie) - to są właśnie też te pieniądze,
> które idą na podatki, a za którymi tutaj niektórzy tak płaczą.

A ja uwazam, ze to powinno byc dobrowolne i spoczywajace na barkach
wlascicieli budynkow. Zeby to zadzialalo, musi sie to oplacac, czyli
dostepnosc musi wywierac duzy pozytywny wplyw na wizerunek firmy, rowniez w
oczach ludzi sprawnych. W Zachodniej Europie doprowadzili do tego, ze ludzie
to tak postrzegaja; oczywiscie sa przepisy nakazujace budowac w jakis
sposob, ale coraz wiecej ludzi uznaje to nie za narzucone, tylko za
_normalne_, ze tak sie buduje i nie rozwazaja innej wersji.

I.