Użytkownik "badzio" <b...@n...epf.pl> napisał w wiadomości
news:d5std2$91g$1@kujawiak.man.lodz.pl...
> natomaist slyszalem ze zdarzaja sie pracodawcy odrzucajacy cv z podanym
> adresem innym niz miasto w ktorym jest praca. ponoc chodzi o to, ze taki
> czlowiek calkowicie z zewnatrz moze miec problem ze znalezieniem w miare
> szybko mieszkania. no i do tego jeszcze dochodzi niby czynnik
> "zachowawczo-rodzinny-kulturowy" - jesli ktos mieszkal 20 czy 25 lat w
> miejscowosci wielkosci 50-70tys mieszkancow, przy rodzicach i nagle
> mialby sam sie przeprowadzic do miasta 500tys mieszkancow to nie kazdy
> sobie dobrze poradzi. ale od razu uprzedzam ze ja tylko slyszalem o tych
> argumentach z trzeciej reki.
Dziwne poglądy mają ci pracodawcy. Ludzie zawsze emigrowali ze wsi do miast
i dalej emigrują i jakoś nikt nie decyduje się na powrót, bo w ten sposób
ukręciłby łeb jakimś swoim marzeniom czy ambicjom. Czynnik
"zachowawczo-rodzinny-kulturowy" nie ma tu nic do rzeczy. Przeprowadzka do
dużego miasta to przede wszystkim nobilitacja na członka lepszego świata,
przepustka do świata większych pieniędzy, źródło uznania i prestiżu w
rodzinnych stronach.

Myślę, że nieporównywalnie gorzej jest w drugą stronę, czyli w przypadku
relokacji do miejscowości sporo mniejszej, gdyż podskórnie człowiek odbiera
to jako degradację.
Ale i tu można zapobiec ewentualnym zgryzotom pracownika. Znam chłopaka,
który z wielkiego Paryża przyjechał do niewielkiej mieściny w
warm.-mazurskim doglądać produkcji spożywczej. Dyrektor zakładu i dyr.
personalna doskonale się nim zajęli, otaczając niemal rodzicielską opieką.
Jedyny czynnik "zachowawczo-rodzinny-kulturowy" to taki, że we Francji
pracownicy są znajomymi tylko w godzinach pracy, po godz. już się nie znają
albo giną w anonimowym wielotysięcznym tłumie. W Polsce, w niewielkiej
miejscowości nasz gość z Francji co i rusz spotyka na ulicy bądź w sklepie
swoich podwładnych od czego trafia go szlag, bo nie może pozbyć się
wrażenia, że jest wciąż w pracy.

pozdrawiam
m.