Witam,

On 10 Sie, 09:49, glosnetu <g...@p...onet.pl> wrote:

> W czym problem - czlowiek deklaruje, ze zamierza poswiecic
> (przynajmniej) 2 lata na nauke. Jesli ma predyspozycje (a chyba jakies
> ma, skoro wybiera it), to moze miec spore szanse. Oczywiscie, wymagac
> to bedzie od niego duzego nakladu pracy, ale cos za cos. No i nie
> bedzie od razu wymiataczem, a wylacznie koderem i to o dosc
> ograniczonych umiejetnosciach - ale rozwiniecie sie to tez kwestia
> czasu. Reasumujac - predyspozycje + duze naklady pracy = spora szansa
> na sukces. Oczywiscie - WYLACZNIE przy zalozeniu, ze predyspozycje
> beda prawdziwe, a praca bedzie rzetelna, a nie np. godzinka co drugi
> dzien.

No tak, ZGODA. Moze sie okazac, ze Krzysztof ma predyspozycje, czy
wrecz odkryje w sobie nieznane dotad poklady talentu w tej
dziedzinie ;) Wtedy oczywiscie zawod programisty da mu niesamowita
satysfakce i praktycznie nieograniczone mozliwosci rozwoju. Jednak sam
osobiscie znam moze jeden taki przypadek, a o kilku innych gdzies tam
slyszalem... w pozostalych podobnych sytuacjach zazwyczaj konczylo sie
to rozczarowaniem, a osoby takie najczesciej uznawaly programowanie
jako zajecie za trudne lub... zbyt nudne. Nie wiem wiec, czy warto
podejmowac ryzyko jezeli zmieniany zawod ma nam w stosunkowo krotkim
czasie zapewnic chleb i dach nad glowa... Plusem na pewno jest to, ze
dla programisty stopien niepelnosprawnosci ruchowej nie jest zadna
przeszkoda w pracy, a wrecz paradoksalnie moge sobie wyobrazic
sytuacje, gdy pracodawca uzna ze niepelnosprawny programista moze sie
okazac dla niego bardziej wartosciowy, bo np. wiecej czasu spedza
przed komputerem (= szybko zdobywa doswiadczenie, wiecej pracuje), czy
tez bardziej szanuje prace.


Pozdrawiam,

--
ADi