Immona napisał(a):

> To nie ma nic do rzeczy. Nie masz powodow przechodzic tego, bo Twoje
> "bezrobocie" jest wylacznie papierowe - masz co robic, masz z czego
> czerpac satysfakcje i masz zadowalajacy poziom zycia. Moja sugestia
> dotyczyla tego, ze Twoja duma z trudem przezywa sama etykietke
> "bezrobotny" i zwiazane z nia stereotypy, ktore niektorzy ludzie moga Ci
> blednie przypisywac.
Nie. Decyzja o rzuceniu etatu była świadoma i oczywista od mniej więcej
lutego. Zresztą co tak naprawdę powoduje frustrację bezrobotnego? Brak
stałego zajęcia, przychodów, poczucie nieprzydatności, bezradność czy
to, że jego status w jakimś stopniu pokrywa się z encyklopedyczną
definicją bezrobocia? Raczej to pierwsze.


> Ja mam momentami cos podobnego z etykietka "emigranta". [...] A naleze raczej do
osob
> potrafiacych sie opanowac podczas publicznych dyskusji/wystapien.
Na takie stereotypy napotykam stale - że moja praca polega na
ośmiogodzinnym mieleniu gębą z poziomu katedry, że pracuję jako rep,
skoro tak dużo jeżdżę po Polsce itp. Nie przejmuję się tym kompletnie.
Właśnie stałym elementem każdego mojego szkolenia są ćwiczenia ukazujące
ułomność sposobów, w jakie ludzie wyrabiają sobie opinię o innych. I jak
to potem utrudnia budowanie relacji z innymi.

> I jeszcze cos, lekko OT: Twoj opis faz przezywanych przy okazji
> bezrobocia bardzo przypomina fazy szoku kulturowego. Przy okazji wyjazdu
> i po nim dosyc rzetelnie sie oczytalam na temat tego zjawiska i jego
> przebiegu. Przeczytanie Twojego opisu doprowadza mnie do wniosku, ze
> szok kulturowy jest wylacznie szczegolnym przypadkiem "szoku zmiany
> rzeczywistosci".
Jak chcesz,to mogę poszukać materiałów na temat psychologicznego aspektu
emigracji.

pozdrawiam
Maciek