Dnia Thu, 25 Jan 2007 20:33:59 +0100, Jotte <t...@w...spam.wypad.polska>
w <epb0n3$jt9$1@news.dialog.net.pl> napisał:

> Kalkulacja kosztów utrzymania rodziny nie opiera się bowiem (nie powinna sie
> opierać) ani na mniej lub bardziej chybionych przykładach, ani na próżnych
> dywagacjach, ani nawet na dobrych chęciach. Powinna być wynikiem analizy
> mierzalnych nieuniknionych kosztów finansowych i możliwości zdobycia środków
> ich zaspokojenia, perspektyw ich utrzymania w dającej sie przewidzieć
> przyszłości, zgromadzenia i utrzymania rezerwy finansowej na nieprzewidziane
> sytuacje itp. A wszystko na bazie założonego i realnie osiągalnego celu
> życiowego w konkretnych warunkach. Do tego trzeba posłużyć sie konkretnymi
> kwotami, bajdurzenie nie ma wiekszego sensu.
> Nie ma zatem możliwości stworzenia miary uniwersalnej.
> Prosty przykład - dwie pary o zbliżonych, przeciętnych (np. w skali regionu)
> dochodach, w podobnych warunkach środowiskowych. Tylko jedna z nich ma tytuł
> do lokalu mieszkalnego (tu: obojętne jaki - komunalny, spółdzielczy,
> własnościowy), a druga nie, i w efekcie zmuszeni są do wynajmowania na tzw.
> wolnym rynku. Różnica w kosztach zamieszkiwania oczywista.

Nie do końca. Wiem, bo przetrenowałem na sobie.

Nie chodzi o sam tytuł do mieszkania, tylko o jego obciążenie.
Drastycznie niższy koszt mieszkania będzie tylko i wyłącznie w momencie,
gdy owo mieszkanie nie będize obciążone kredytem.
W przypadku, gdy mieszkanie ma obciążonąhipotekę, bo na przykłąd zostało
kupione przez parę która nie miałą własnego mieszkania, koszt takiej
imprezy jest porównywalny z niemanie mieszkania i wynajmowaniem go od
kogoś kto ma - cena wynajmu w naturalny sposób oscylowała w okolicy raty
kredytu - ktoś kto kasę miał, kupował mieszkanie i je wynajmował.
Mieszkanie samo się spłacało, a w kieszeni trochę zostawało, na waciki.

I tutaj dopiero dochodzimy dojednego z nieredukowalnych kawałków
zapotrzebowania finansowego - albo płaci się czynsz, którego nie można
obniżyć, albo jeszcze do tego kredyt, który w przypadku nowych mieszkań
może na przykłąd być jak netto od średniej krajowej.

Jeżeli obie osoby w parze zarabiają średnią krajową, i płacą kredyt na
mieszkanie (a więc żyją z drugiej średniej, i tak szacun, że im się
udaje).
W przypadku utraty pracy przez jedną osobę, druga ma do wyboru -
zachować mieszkanie albo jeść.

Możemy dołożyć jeszcze kolejne założenie z kapelusza - obie osoby w tej
parze nie pochodzą z miasta, w którym starają się mieszkać, tylko z
jkaiegoś małego, na prowincji.
Utrata pracy która pociąga za sobą utratę mieszkania oznacza powrót do
rodziców na ową prowincję, i witamy pokolenie 1200 brutto.

Założenie tak samo uprawnione jak kupowanie nowego samochodu co 3 lata.

> I to w zasadzie wystarcza - pierwsi dość spokojnie mogą zająć się
> planowaniem potomka bez potrzeby szukania zmiany istniejącego stanu rzeczy,
> drudzy mogą o tym na razie zapomnieć.
> Oczywiście ten wywód dotyczy normalnych, przeciętnie inteligentych ludzi, a
> nie wyznawców zasady "dał bóg dzieci, da i na dzieci".
> Tak to wygląda.

ja czyli jakub
--
Z zaparkowanego Forda Fulkersona wysiedli generał Grant i porucznik
Revoke.