Sadika napisał(a):
> vicek napisał(a):
>> czy ktos moglby podac jakies informacje, co studiowac, jakie cechy
>> powinien posiadac idealny kandydat do pracy itd.
>
> Cechy - złośliwy, wredny, upierdliwy, z kompleksem wyższości i niższości
> jednocześnie, uparty i konsekwentny.
Jedno wynika z drugiego.

> Btw co to w ogóle za pomysł? Fuj!
To zależy, w jakim celu to robisz. Jeśli jest to narzędzie do
nagradzania, edukowania lub karania sprzedawców to mystery shopping jest
dobrą techniką - etyczną i sprawiedliwą.
Sprawiedliwą, bo osoby zasługujące na nagrodę ją otrzymują, osoby z
deficytami uczą się, osoby jawnie łamiące firmowe zasady obsługi są
karane, np. przez zabranie premii lub zwolnienie.
Etyczną, bo dobry formularz oceny nie pozostawia zbyt wiele miejsca dla
ułańskiej fantazji badającego. "Dziś wcielę się w postać wrednego
klienta", jak chciałby to zrobić twórca wątku, odpada.

Standardowy formularz oceny pracownika potrafi mieć od 5 do 25 stron.
Dobrze stosowany, stanowi element systemu ocen pracowniczych. Bada nie
tylko zachowania ale także cechy, emploi sprzedawcy, zachowanie
firmowych procedur itd.

Uczciwość tej techniki wymaga dawania sprzedawcom feedbacku. Np. zaraz
po badaniu pracownicy są informowani, że właśnie wzięli w nim udział
albo w krótkim czasie po badaniu przesyłane są im raporty. Wówczas
"wredność" owej techniki (jak i wredność każdego zabiegu mającego na
celu ocenianie) wydaje się mniejsza.

Odnośnie owej "wredności": większość technik oceny wydaje się być wredna
albo nie fair. Powodem takich odczuć o ocenianych najczęściej nie jest
rodzaj i standardy etyczne użytej techniki tylko sam fakt bycia
ocenianym. To nie technika lecz świadomość możliwości oceny budzi stres,
ten zaś najłatwiej katalizować nazywając technikę wredną.


Jeśli jednak, jak pisze twórca wątku, praca tajemniczego klienta ma się
sprowadzać do testowania odporności sprzedawców na upierdliwość, to
świadczy tylko o tym, że mało o technice wie lub się do niej nie nadaje.

Po pierwsze: aby uzyskać miarodajne wyniki należy przeprowadzić badanie
w możliwie podobnych warunkach. Jak zatem uzyskać podobne warunki, w
przypadku gdy badający odgrywa jakieś emocje? Dziś ma dobry dzień to
zagra dobrze, jutro będzie miał zły to zagra inaczej. Gdzie tu miarodajność?

Po drugie: jak niby zachować obiektywność w sytuacji nawet symulowanej
złości? Daję głowę, że taki mystery shopper, wcielając się w rolę
wściekłego klienta, zanim wyjdzie ze sklepu poczuje się wściekły. Rola
mają to do siebie, że się w nią człowiek wczuwa. Jak ma więc być
jednocześnie wściekły i obiektywny?

Itd.

pozdrawiam
Maciek