>>> w przypadku np. stewardess, recepcjonistek, hostess itp szczesliwa
>>> mina w pracy to jedno z podstawowych wymagan.
>>
>> A w przypadku restauracji sieciowej? No pomyśl - wchodzisz do
>> McDonalda i widzisz nie zapieprzających pracowników, ale szczęśliwych
>> pracowników. Czy nie czujesz się jakoś nieswojo?
>
> Jeden z moich szokow kulturowych po przeprowadzce tutaj (=NZ) to
> zadowolenie "niskiego szczebla" pracownikow i ich autentyczna energia do
> pozytywnej pogawedki - pracownicy supermarketu, poczty itp. Jest to
> oczywiscie tez roznica kulturowa, ale spotykanie sie we wszelkich
> trywialnych sytuacjach z zadowolonymi ludzmi czyni wielka roznice w
> jakosci zycia w tym nieuchwytnym, niematerialnym sensie. Nie zdawalam
> sobie z tego sprawy, dopoki nie zobaczylam, uswiadomilam tez sobie, jak
> niesamowicie przybici byli ich polscy odpowiednicy. Tak, na poczatku
> czulam sie nieswojo, bo taka jest naturalna reakcja na cos innego, ale
> potem czlowiekowi zaczyna sie to podobac.
>
> Zastanawiam sie jednak, ile w tym uniwersalnej zasady "plac dobrze", a
> ile roznicy kulturowej. Polacy sa niezwykle smutni, posepni i
> przygnebieni nawet, gdy sie im dobrze wiedzie - w porownaniu do panstw o
> kulturze "be happy" i tu nie chodzi o sam poziom materialny. Kolezanka,
> ktora pojechala do Indii, byla zaszokowana tym, jak bardzo ludzie sa tam
> zyczliwi i zadowoleni bedac jednoczesnie, z polskiego punktu widzenia,
> rozpaczliwie biedni i bez perspektyw.

Wiesz, byłem ostatnio na wakacjach w Egipcie i tam ludzie są *naprawdę
biedni*, a mimo to szczęśliwi i pogodni. Przyznaję, że tam to już nawet
nie czułem się nieswojo, ale po prostu byłem w szoku.


--
Zobacz, jak się pracuje w Google:
http://pracownik.blogspot.com