db501 napisał:

Sorry, że tu się podepnę, ale wykasowałem poprzednie posty. ;)

Przynajmniej zgadłem częściowo, że wszedłeś w rolę "wyuczonej
nieudolności". Baaaardzo denerwująca.

Nie możesz tej sytuacji rozpatrywać tylko na zasadzie - On zrobił, On
powiedział - Ja nic nie zrobiłem, Ja nic nie powiedziałem. Ty też masz
problem. Problem pt. - obwąchiwanie terytorium i postawa bierna. Tu
nasuwają mi się jedna z możliwych interpretacji zjawiska:

- ludzie lubią tworzyć sobie abstrakcyjne "obrazy"/mapy środowiska
współpracowników w swoim umyśle - przez swoją bierność nie dajesz im tej
możliwości - jesteś elementem wprowadzającym niepokój, który trudno
wyartykułować - stąd ataki pod byle pretekstem. Co prawda gość od K..
nie jest zbyt "oświecony", ale inną możliwością reakcji na twoją osobę
było by "oświecone" <spierdalaj>. Z punktu widzenia psychologii człowiek
ten bowiem, dusił swój niepokój w związku z tzw. Normami Społecznymi.
Daj im wyrobić sobie jakiś obraz swojej osoby.

Sorry za bezpośredniość, ale wszelkie jednostronne definicje typu
mobbing denerwują mnie z lekka, ponieważ rozważają skutki w oderwaniu od
powodów. Człowiek nie jest maszyną i nie można powiedzieć, że
nicnierobienie jest wystarczającym argumentem przemawiającym za
"niewinnością". Jak mówi pewne powiedzenie przypisywane psychiatrom:
"nie ma ludzi normalnych, są tylko przypadki niezdiagnozowane". ;)

Trochę OT - przez ponad rok byłem niby kierownikiem pewnego człowieczka,
absolwenta. Nie mogłem go zwolnić, a nawet gdybym mógł, to by się pewnie
nie dało, bo gościu był pociotkiem Szefa. Gościu był nieziemski - w
firmie prawdziwy inteligencik, ale tak bierny, że aż głowa mała -
prywatne telefony po całej Polsce, latanie po sieci, O (słownie zero)
własnej inicjatywy, nawet mu się do szafy za sobą nie chciało zajrzeć -
wszystko chciał usłyszeć. Dodatkowo nigdy chyba nie oferował mi (nie
byłem prawdziwym kierownikiem ale bardziej "zapracowaną" głową zespołu)
pomocy. Po roku był takim samym burakiem jak przedtem, tyle tylko że
zrobił sobie pasemka i zaczął spoglądać na wszystkich belfrowskim
wzrokiem znad okularów zerówek. Z racji nawału roboty byłem w
"kwadraturze koła" i trudno było mi podjąć jakąś decyzję (spróbuję
spowodować jego zwolnienie, to przynajmniej pozbędę się kłopotu, ale
wtedy nie będę mógł powiedzieć, że się nie wyrabiam). Co ciekawe poza
firmą gościu był chyba niezłym kawałem skur..., bo nieźle pilnował cycka
w działalności gospodarczej samorządu studenckiego w swojej szkółce.
Nie mogę powiedzieć - urlopy dostawał kiedy chciał, materiały biurowe
zamawiałem razem z nim, a mimo to nie udało mi się z nim nawiązac
współpracy. I żałuję, że po miesiącu nie poszedłem do Szefa i nie
powiedziałem, że chłopaczek ma wypierdalać.
Bo to nie jest tak, że wchodząc w określone środowisko społeczne
(praca), ono powinno się dostosować do nowego pracownika, ale to nowy
pracownik musi sie postarać, a więc BIERNOŚĆ jest w tym wypadku
ZANIECHANIEM.

Flyer