W wiadomości news:eedu0a$gg3$1@nemesis.news.tpi.pl AKWinner
<e...@w...pl> pisze:

>> Telefonów od szefowej w ogóle po pracy nie trzeba odbierać. Nie ma także
>> obowiązku podawania pracodawcy prywatnych numerów telefonu - jeśli chcesz
>> mieć spokój.
> Owszem, trzeba.
Eee, tam...
Z telefonami prywatnymi nie ma problemu - jak pisałem po prostu nie podaje
się ich numerów pracodawcom. A jeśli już się ten błąd popełniło a
pracodawca-burak pozwala sobie na wydzwanianie np. wieczorem, w weekend,
ba - w święto (byłem kiedyś świadkiem kuriozalnego przypadku - telefon do
pracownika w sprawach służbowych w 1-szy dzień bożego narodzenia w porze
kolacji(!), siedzimy przy stole, a tu...), to łatwo numer zmienić i
zastrzec.
A jeżeli ktoś z racji rodzaju wykonywanej pracy ma służbową komórkę, to ja
słyszałem, że ponoć nie ma takiej komórki, której się nie da wyłączyć
wieczorem i włączyć rano... ;)

> Koleżanka nie pracuje od 8-16. Jest przedstawicielem handlowym firmy i jej
> godziny pracy są dość płynne. Oprócz tego, że odwiedza klientów (czasem
> kilkudziesięciu dziennie)
Kilkudziesięciu?? Czyli co najmniej 20-tu?? Ho, ho, toż to pracuś nie lada.
Jak to w ogóle możliwe, chyba nie odwiedza ich na 5 min. żeby powiedzieć
dzień dobry?

> Jak już pisałam, sytuacja nie dotyczy mnie, tylko koleżanki i podaję jako
> przykład. W ego mnie nie uwierają, bo ja wiem czego chcę i dokonuję
> świadomego wyboru - nie pracuję w miejscach w których jest tak jak w
> opisanej sytuacji. Proste.
W każdym razie skuteczne. Ale dość łatwe. Asertywność, to umieć dokonać
świadomego wyboru pozostania uczciwym wobec siebie i odmówić właśnie w
sytuacji jaką opisałaś.

> Podsumowując: jeśli nie stać cię na nonkonformizm, musisz grać tak jak ci
> każą:)
Można to i tak ująć ale to dla cieniasów. :)

--
Pozdrawiam
Jotte