Użytkownik "No Name" <v...@w...pl> napisał w wiadomości
news:arlf12$s2i$1@news.tpi.pl...
> > Ze wzgledu na brak czasu, postanowilem ograniczyc do minimum swoj udzial
> > w zyciu grupy.
>
> Mam nadzieję, że ten brak czasu, to z okazji dobrej pracy, czego Ci
> życzę (aby nie była cięższa od spania, a lżejsza od powietrza ;-) ).
>
> Co do samego wątku, a szczególnie roli znajomości - to czasem są one
> wręcz szkodliwe. Mój przyjaciel przystąpił do "atrakcyjnej" spółki ze
> znaną mu osobą i osoba ta oszukała go. W chwili obecnej grozi mu
> konfiskata majątku i 15 lat pudła. Osobę, która go tak urządziła znał od
> lat dwudziestu i darzył pełnym zaufaniem. Mnie parę razy znajomości
> również wyszły bokiem, bo uśpiły proletariacką czujność.
>
> Kilkakrotnie zmieniałem dobrą pracę, a moi znajomi i rodzina pukali się
> w czoło. Osiągnąłem efekt taki, że mam własną firmę, która reprezentuje
> jednego z najlepszych producentów w branży na świecie. Koledzy, którzy
> nie podejmowali ryzyka są tam, gdzie byli. Nie każdy chce podejmować
> ryzyko zmiany wtedy, gdy jest mu dobrze, albo przynajmniej tak mu się
> wydaje. Cena za jego podjęcie(życie osobiste, nie popłacone rachunki,
> wezwania do zapłaty) jest wysoka, ale alternatywą jest wegetacja i brak
> perspektyw - bo taka jest rola pracownika etatowego we współczesnym
> łańcuchu pokarmowym - chyba, że ktoś ma bogatych i hojnych rodziców, w
> połaczeniu z niewielkimi wymaganiami.
> Nie zmienia to faktu, że znacząca część pracodawców, to zwykłe szuje i
> bynajmniej nie pczuwam się do solidarności z nimi.
>
> Pzdr: Dogbert

Amen! Stara prawda głosi że z rodziną i ze znajomymi to najlepiej się na
zdjęciach wychodzi. A co do zgoszkniałości i ogólnego zniechęcenia to sama
dyskusja o tym jak to jest źle i wogóle niczego jeszcze nie załatwi.
Ja tam miałam dobrą pracę, w wieku 21 lat byłam na dość odpowiedzialnym
stanowisku w duzym międzynarodowym banku, ale wicie co? To nie było takie
piękne jak się wydawało. Płacili mi tyle ile musieli, a ja musiałam wszystko
(włącznie z obmyslaniem strategii działania nocami). Dlatego brak pracy jest
lepszy niż bylejaka praca i wychodząc z tego założenia byłam pierwszą osoba
w dziesięcioletniej historii banku która z własnej woli złożyła
wypowiedzienie. Teraz pracuję na własny rachunek i wszystkich którzy kiedyś
stali nade mną i patrzyli mi na ręce mam gdzieś. I wiecie co? To oni teraz
są na moich usługach, bo muszą się do mnie usmiechać z za szklanego pudełka
kasy o wymiarach 2x2. Dlatego apeluję o ożywienie ducha przedsiębiorczości,
bo pieniądze naprawdę lezą na ulicy...
Z wyrazami ubolewania
Ania
>