Uważam, że problem dotyczy szeroko pojętej asymilacji.
Nie musi ona wcale oznaczać:
- akceptacji na trwały pobyt,
- konieczności wchodzenia w środowisko polskie.

Chodzi o to, że osoba zatrudniona ma z natury jakieś tam kontakty w pracy
(słabe bo słabe, ale są) natomiast niepracujący współmałżonek może się czuć
jak kołek. A i te kontakty w pracy to też są takie słabe czasami.

Dlatego polecam wszystkim grupowe hobby / zajęcia. Sprawdziłem to w Kanadzie
i działa.

W miom wypadku to był chór (w Niemczech są cudowne, w Hamburgu też :-) -
który oboje z żoną lubimy, lekcje lokalnego języka - można poznać innych
'immigrantów', przedszkole gdzie żona chodziła i przebywała wraz z synkiem.

Efekt był tak, że jak wyjeżdżaliśmy bardzo mi było żal wszystkich
pozostawionych tam znajomości. Chociaż trzeba przyznać, że żonie trochę
mniej.
A tylko jedna z tych znajomości to był Polak - ale to już pewnie taka moja
fobia, a może przypadek? :-)

Pozdr,
KaeL

"Thomas Ochmann" <t...@a...de> wrote in message
news:a3rt22$1ak903$1@ID-45806.news.dfncis.de...
(...)
> Jedni lubia otoczenie polskiego kosciola inni nie, mozna sie sprzeczac,
> jednak dla tych, ktorzy sa z rodzinami ma ono podstawowa zalete: po prostu
> jest.