Immona napisał(a):
> Ja mam teraz hardcorowy kurs wielokulturowosci - spokornialam troche odnosnie
> mojego przekonania o tym, ze sie swobodnie poruszam w "multikulti" -
> przekonanie to bylo oparte na kontaktach europejskich/amerykanskich, wyjscie
> poza swiat "zachodni" okazalo sie byc czyms z innej bajki :)
>
> Zeby pozostac przy temacie CV, jeszcze jedna zagraniczna ciekawostka. Otoz w NZ
> pierwsza strone CV ma zajmowac lista cech i umiejetnosci. To interesuje firme
> bardziej niz doswiadczenie/wyksztalcenie, ktore sa na dalszym planie i na
> dalszych stronach :). Pierwsza strona, po ktorej sie decyduje, czy jest sie
> zainteresowanym reszta wyglada tak: lista cech (np. dobra komunikacja,
> dokladnosc, umiejetnosc dlugotrwalej koncentracji, szybkie uczenie sie,
> energicznosc itp.) i lista konkretnych umiejetnosci (np. obsluga takiego a
> takiego oprogramowania). Tak, zeby jednym okiem moc ogarnac calosciowy profil
> charakteru i kompetencji kandydata, a nie wyluskiwac po kawalku z dzialu
> "doswiadczenie zawodowe".
Ciekawe bardzo. Nawet nie ze względu na samą formułę CV (podobną
próbowałem uzyskać w moim wzorze, tyle, że za pomocą języka faktów
dokonanych a nie autooceny), lecz ze względu na to, jaki poziom zaufania
a głębiej - etyki i świadomości w rekrutacji po obu stronach - musi tam
panować, by formuła takiego CV się sprawdzała. W Polsce wyglądałoby to
pewnie trochę inaczej - dwie strony opisu cech zawodowych (w tym zapewne
perła rodzimej produkcji - "umiejętnosć WSPÓŁPRACY w zespole", tak jakby
owa umiejętność była jasno i encyklopedycznie zdefiniowana a osoby z
dosyć sztywnym karkiem i małą chęcią na spolegliwą współpracę nie były
wartościowymi członkami zespołu). Ale wracając do opisu: cztery strony
autokomplementów, następnie pół strony o ukończonych szkołach (do
przedszkola włącznie), dwie linijki o doświadczeniu zawodowym (praktyki
wakacyjne) i zero o tym, w jaki sposób kandydat rewidował, czy aby na
pewno nie myli się w ocenie ;)

>
> Przy czym bardzo wazny jest ten charakter i nie ma to polegac na wypisaniu
> kanonicznej listy uwazanych za atrakcyjne slow kluczowych, tylko ma z tego
> wynikac spojne i szczere przeslanie o czyjejs indywidualnosci i stylu bycia.
> Kultura pracy w NZ jest strasznie towarzyska - duzo przerw, dyskutowanie w
> pracy o wydarzeniach ze swiata, zartowanie, wspolne wyjscia na piwo i dobiera
> sie nie tylko pracownika, ale i kompana do grupy kolezenskiej, ktory musi
> pasowac do obecnego zespolu jako czlowiek.
>
> Co sadzisz o takim modelu?
Odzywa się we mnie zawodowy diabeł i chęć krytykowania i dywagowania o
wplywie takiego dopasowanego pracownika na rozwój lub degradację zespołu
:) Ale sobie odpuszczę. IMHO świadczy to o tym, że praca dla mieszkańców
NZ zajmuje wysokie miejsce w hierarchii, skoro czynione są takie
zabiegi, by dobać człowieka do zespołu nie tylko pod katem jego kompetenji.

urlopowo (prawie) pozdrawiam :)
Maciek