zasit wrote:

>- wiem jaki jest poziom zycia w Anglii i Niemczech
>- frustratem nikt sie nie rodzi, pojawia sie ona mozna powiedziec ze jest
>nabywana od "srodowiska"
>- ludzie nie chca byc milionerami tylko chca godnie zarabiac a godna pensja
>to nie 1200zl dla inzyniera
>- oczywiscie nic nie nalezy sie od zaraz, nikt nikomu 2000 za nic nie da
>- frustracja bierze sie z nadprodukcji inz. i wszelkiej masci mgr (tylko
>Polska miluje sie w magistrach)
>- trzeba wprowadzic platna studia wyzsze, zmniejszyc limity na uczelniach a
>po 5-6 latach problem sam sie rozwiaze przyklad piekarz w Gdańsku ma 1500 na
>reke co czesto i gesto przewyzsza pensje niektorych inzynierow
>- mlodzi nie sa butni czy jakkolwiek ich tam nazwiemy, chca zyc normalnie a
>jezeli maja okazje to z niej korzystaja (masowa emigracja na zachod)
>- ktos nam przez dlugi okres czasu wciskal kit z tym ze nauka to przyszlosc
>a okazuje sie ze w warunkach Polskich to nie jest prawda
>- edukacja powinna nadazac za rynkiem pracy a nie rynek pracy za edukacja bo
>dojdzie do sytuacji ze do jazdy traktorem bedzie potrzeba dyplomu inz.
>
>
>
Wszystko to prawda, ale frustracja w Polsce jest szczególnie popularna i chyba wynika
z naszej tradycji.
Polaków nikt na ogół nie uczy, że dobrze jest znaleźć swoje "solidnie ugruntowane
miejsce na Świecie", zgodne ze zdolnościami i możliwościami, ale raczej, że powinni
mierzyć siły na zamiary. Mam wrażenie, że to sprawa kulturowa. Szczególnie niektórzy
młodzi w tym celują, ale nie tylko. Starsi jednak na ogół poprzestają na słowach.
Młodzi potrafią sobie natomiast zawczasu życie spaprać. Oni właśnie chcą być
milionerami, tylko nie wiedzą, jak. Nie zdają sobie sprawy, że jedyna sensowna droga
do takiego celu to po prostu dorabianie się.

A prawda jest może i smutna, ale niestety niezmienna od lat. Bogactwo człowieka i
narodu - jeśli nie jest odziedziczone - rodzi się tylko z wytrwałej i długotrwałej
pracy i z wielu wyrzeczeń. Tylko z rzadka trafiają się wygrane, niczym w Totolotku.
Wiara w cuda może jest i dobra pod "świętym obrazem", ale poza tym niekoniecznie się
sprawdza -nie można na niej za dużo oprzeć. To samo jest z popularnym w Polsce
wyobrażeniem, że można działać zrywami, a potem sobie odpuszczać. To może się udaje
czasem niektórym studentom i politykom, ale w życiu nic nie daje.

W. Bicz