> Ja uważam, że wydajniejsi są ludzie bardziej spokojni o przyszłość.
> Tacy, którzy są pewni, ze po weekendzie będzie gdzie przyjść do pracy.
Jestem podobnego zdania.

> Idee ciągłego sprawdzania się, udawadniania czegoś sobie i innym, ciągłych
> wyzwań, outsourcingu i freelance, kultywują ludzie, którzy są już
ustawieni,
Nie tylko i - chyba- nawet nie przede wszystkim. Są to także ludzie
chwilowego sukcesu, najczęściej stosunkowo młodzi, nie mający obciążeń za to
mający w razie klęski koło ratunkowe w postaci rodziny itp. pozbawieni
jakichkolwiek hamulców natury moralnej. Inna grupą są szczawiki
zafascynowane wizją tzw. sukcesu, i wzrujące sie na wyżej wymienionych.
Eeeh, dużo by o tym gadać...

> Podchwytują je młodzi absolwenci, którym się wydaje, ze zawsze będą
młodzi,
> zdrowi, mobilni, dynamiczni, kreatywni i w czołówce wyścigu szczurów.
W wyścigu szczurów - jak sama nazwa wskazuje - biorą udział _szczury_, nie
ludzie.

> Nic tak nie sprzyja polubieniu etatów, jak wiek powyżej 35 lat, gorsze
> zdrowie, powiększanie się rodziny, chorzy rodzice, którym trzeba pomagać,
> niemożność nadążania za nowościami itp. itd.
To nie jest argument dla wielu uczestników tej grupy, co oczywiście nie
znaczy, że nie jest on słuszny. Nawet wręcz przeciwnie.

> Ja rozumiem, że ludzie, którzy nie nadążają mają w normalnym
> kraju z czasem niższe pensje, ale Polska nie jest normalnym krajem,
> więc nie nadążanie, wiek, choroba własna lub rodziców i inne przypadki
> losowe oznaczają tu postępujacy brak środków do życia.
A to już trochę inna bajka.
Generalnie podoba mi się Twoja wypowiedź.

--
Pozdrawiam
Jotte