z...@g...com wrote:
> Witam,
>
> Rozpoczynam ten watek, gdyz chcialbym sie podzielic swoimi
> doswiadczeniami na temat poszukiwan pracy i z checia wymienilbym sie
> doswiadczeniami z ludzmi w podobnej sytuacji. Na poczatek powiem, ze
> mam 26 lat, wyksztalcenie wyzsze ekonomiczne (jestem po ekonometrii),
> angielski perfekt, niemiecki podstawowy, poltoraroczny staz w USA...
> Mimo tych, wydawaloby sie przydatnych doswiadczen i umiejetnosci, od 7
> miesiecy nie moge znalezc pracy w Polsce. Nie mam zadnych oczekiwan
> finansowych, po prostu chce zaczac pracowac w Polsce i normalnie zyc.
> Bylem na kilkunastu juz rozmowach o prace (moze kilkudziesieciu,
> stracilem rachube) i nic. Zaczynam sie zastanawiac, czy moze jestem za
> glupi i nikt mnie nie chce, czy moze to faktycznie sytuacja na rynku
> pracy jest tak zacieta. Bylbym wdzieczny, gdyby ktos napisal mi jak to
> wlasciwie jest w tym kraju, ze ludzie, ktorzy maja wyksztalcenie, chca
> pracowac i kasa nie liczy sie dla nich, nie moga nic znalezc. Czy Wy
> tez poszukujecie pracy i macie poczucie, ze jestescie bezuzyteczni w
> tym spoleczenstwie? Czy Wy tez chcecie pracowac, a na rozmowach robia
> sobie z Was po prostu jaja?

Wprawdzie nie jestem w Twojej sytuacji, ale kilka pomyslow, co
ewentualnie moze byc nie tak:
1. Czy nie podkreslasz za bardzo tego, ze nie interesuje Cie, jak
piszesz, kasa, czy z tego powodu nie zanizasz swoich wymagan finansowych
tak, ze powoduje to zwatpienie w Twoja samoocene, znajomosc rynku i
branzy, ewentualnie - ze to wyglada na desperacje, a desperacja bardzo
odstrasza - ?
2. Czy odpowiednio dobierasz stanowiska, na jakie wysylasz aplikacje?
3. Jesli jestes zapraszany na rozmowy, a nic z tego nie wynika, to czy
nie zawalasz czegos podczas rozmow?

Napisales za malo informacji, zeby moc stwierdzic, ze ktorys z
powyzszych przypadkow ma miejsce, ale zastanow sie, czy to nie ktoras z
tych rzeczy.

I.

--
http://nz.pasnik.pl
pierwsze wrazenia z Nowej Zelandii