Lazapatic <i...@m...ad> popełnił(a) co następuje:
> co sądzicie o takiej sytuacji: ludzie przychodzą do pracy i przez
> dwie-trzy godziny udają że pracują: odbierają maile, kawa i
> pogaduszki (niby zawodowo), piesze wycieczki po pokojach, telefony
> po pol godziny. Potem, kolo 14-15 okazuje się: "o kurcze, a ja mam
> tyle pracy! co ja teraz zrobie? znowu musze po godzinach zostawac..."
> Szlag mnie juz trafia jak slysze takie gadanie. Zero zorganizowania.
> A na drugi dzien: "wczoraj to musialem/am do dwudziestej w pracy
> zostac, bo trzeba bylo skonczyc. W ogole nie mam zycia prywatnego."
> U was tez tak jest?

Tak. Identycznie. I robi tak moja przełożona. A do tego narzeka, że mamy
(nasz dział to nas dwoje) najwięcej pracy (no to akurat w sporej części
prawda), u nas to, u nas tamto... a jak przychodzi co do czego i ja mam np.
coś do zrobienia (przekazanego przez nią) i zrobię to w np. 2 godziny (jej
zajęłoby znając życie z 1.5 dnia) to są wyrzuty, że nie zrobiłem czegoś
innego. Rozwiązanie zatem jest proste - też się "nie spieszę z robotą",
szczególnie jak mnie kontroluje. Moje ulubione hasła komentujące moją pracę
to (w zależności od sytuacji) "wszystko musi trwać" albo "bo ja
zorganizowany jestem". W odpowiedzi słyszę "zrobiłam to za ciebie jak
wczoraj siedziałam do 21:30" (pracujemy na zmiany w sumie od 9 do 19).

Ale do czego zmierzam - bardzo mnie to irytuje, bo można by robić wszystko
sprawniej i nie marudzić, że nie ma czasu. Wtedy "młodych" nie uczyłoby się
leserowania czy bumelowania... No, ale szczerze mówiąc marne szanse,
szczególnie w firmach państwowych.

A że kierownik powinien zwolnić... powinien, pewnie że powinien. Tylko jak
kierownik sam nie widzi jak wygląda praca, a ciągle słyszy że "my mamy tutaj
najwięcej roboty" to jak ma zwalniać? Na jakiej podstawie?

Pozdrawiam,
Łukasz

--
lukasz [at] prokulski [dot] net foobar |>
http://www.prokulski.net dead can dance
+48 880 023 685 "lotus eaters"
GG: 1380079 lp: EitPliW3b