W wiadomości news:crbqbf$bub$1@atlantis.news.tpi.pl Paweł Sz.
<p...@i...pl> pisze:

> TEORETYCZNIE masz rację. Ale w praktyce nie wszystko jest czarne lub
> białe. Jesteś przekonany, że mówiłbyś to samo np. mieszkając w małym
> miasteczku z potężnym bezrobociem i gdybyś pracował u jednego z
> nielicznych pracodawców w okolicy ?
Mówiłbym przypuszczalnie to samo. I dodatkowo, w wypadku jeśli sam bym
zaczął podobnie postępować (któż zna się do końca?) miałbym przykrą
świadomość, że mówię także o sobie.
Mam tylko nadzieję, że raczej bym w deszczu i na mrozie skrapetkami i
majtkami na pobliskim targowisku handlował, niż całował cudzy zad.

> Jak widmo bezrobocia i głodu zagląda
> w oczy ludzkie postawy mogą się zmieniać. Tym bardziej, gdy dodatkowo
> masz jeszcze rodzinę i dzieci na utrzymaniu...
Jak pisałem - rodzina i dzieci nie biorą się znikąd. Pół biedy samo
małżeństwo - czasem nawet łatwiej dorobić się we dwoje. Ale dzieci powinny
się pojawić wtedy, gdy zbudowało się podstawy bytu ekonomicznego rodziny.
Muszą to być podstawy trwałe w jakiejś dającej sie przewidzieć perspektywie
czasowej oraz muszą dawać możliwość stworzenia rezerw finansowych na gorsze
czasy, a nie życie od 1-go do 1-go. To się nazywa odpowiedzialność,
roztropność, dojrzałość życiowa.
Oczywiście zdarzają się decyzje błędne, przypadki losowe (np. nagłą choroba,
wypadek itp.), ale to winny być wyjątki, a nie reguła.
Jezu - nie do wiary - ale truję! ;))

--
Pozdrawiam
Jotte