Użytkownik "grom@x" <gromax@_USUN_.interia.pl> napisał w wiadomości
news:iebcnh$87t$1@inews.gazeta.pl...
>> W ten sposób zapobiegam
>> utrwalaniu nawyku wyuczonej bezradności i aktywizuję do podjęcia pracy
>> zarobkowej.
>
> że sie wtrącę - przyszło ci kiedykolwiek do głowy ze to tylko twoje
> zdanie? na swój sposób osoba nie jest bezradna, w jakis sposób (bądź co
> bądź nie jest to np. kradzież chociaż czynność karana z urzędu) taka
> osoba wykazuje się czymś zgoła innym niz bezradnosc.
> Aktywizowanie? raczej bym tego w ten sposób nie nazwał. Jest to
> przechodzenie obojętne nad problemem.

Przechodząc obojętnie nad problemem też niejako zmuszasz tego człowieka,
żeby zrobił coś sam, a nie jedynie biernie czekał na zainteresowanie i
litość. Nie wiem jak w innych miastach, ale tego lata w Gdańsku
zorganizowano pewnego rodzaju akcję nawołującą mieszkańców i turystów do
tego, by nie dawać żebrzącym osobom żadnych środków pieniężnych, a jeśli
ktoś chciałby pomóc, to niech zrobi to w inny sposób - da pracę, pomoże tę
pracę znaleźć itp. Innymi słowy - daj wędkę, a nie rybę. Tak naprawdę
niewielki procent żebrzących ludzi to ludzie, którzy nie są w stanie
wykonywać żadnej pracy. Znajomy Anglik mieszkający w Polsce opowiadał mi,
jak zaczepił go przed jego domem niestary facet, prosząc o kasę na chorą
żonę i umierające dzieci, bo on biedny, bo bezrobocie, bo zasiłki nie
wystarczają. Znajomy zaproponował mu pracę u siebie w domu w charakterze
"złotej rączki" (koszenie trawników, odśnieżanie, drobne naprawy, zakupy,
sprzątanie). Zapomnij. Facet na bezczela odparł, że chodzi mu o kasę, a nie
o pracę. I to przypuszczalnie nie pojedynczy przypadek.

K.