Aleksander Galicki napisał(a):
> Firmy konsultingowe zatrudniaja ludzi jak leci - gdy akurat wpakowali sie w
> jakis duzy projekt i nie maja do tego ludzi. Wtedy urzadzaja lapanki na
> ulicach i chwytaja wszystkich - absolwentow geodezji, absolwentow ochrony
> srodowiska itd.
Owszem, robi się łapanki, najczęściej na uczelniach, wśród stutentów
ostatniego roku. To by było na tyle jeśli chodzi o podobienstwa tego co
napisałeś, do stanu faktycznego. Reszta mija się z prawdą.

Ludzie z łapanki najczęściej pracują nad mało ważnymi częściami
projektów. Lepsi z nich czasem pozostawiani są do przyuczenia.

Na ogół firmy konsultingowe są ostrożne w doborze osób realizujących
zlecenia. A jeśli nie są, to szybko przekonują się, że warto być
ostrożnym. Sam się o tym przekonałem kilkakrotnie, dając dupy na dużych
projektach przez niekompetencję ludzi realizujących te projekty.

Kilka takich łapanek dla firm konsultingowych z branży IT też robiłem.
Standardem było to, że pozyskana osoba jechała np. do Wiednia osobiście
zaprezentować się kontrahentowi. Czyli, że kontrahent miał wpływ nie
tylko na to, jaka firma będzie dla niego realizować projekty, ale
również jacy ludzie w tej firmie będą zaangażowani w projekt.

> No i oczywiscie tym ofiarom sie wmawia ze sa najlepsi - taka
> bowiem glupia maja kulture w firmach.

Z wiadomych względów będę pisał dosyć niejasno.

Kultura organizacyjna firm konsultingowych to najczęściej kultura a
raczej kult gwiazdy, czyli osoby lub grupy osób narzucających odgórnie
działania całej firmie. Nie ma to nic wspólnego z motywowaniem typu "you
are the best". Raczej jest to motywowanie - "na twoje miejsce jest 10
innych". To jest bardzo częsty syndrom. Można by się nawet pokusić o
stwierdzenie, że jest to bolączka tej branży - zarządzanie przez kurwa
mać, jak mawiał mój znajomy, pracujący w pewnej warszawskiej firmie
konsultingowej, której liderka ma b. duze parcie na szkło.

Inny z kolei, menedżer wysokiego szczebla, zwiał z firmy z tzw.
"wielkiej czwórki" do audytu wewnętrznego dużej korporacji
energetycznej, bo miał dość zarzynającego go tempa. Bynajmniej nie czuł
się najlepszy.

Albo dwumiesięczne negocjacje umowy w części dot. tajemnicy
przedsiębiorstwa z inną firmą konsultingową w branży IT (w moim
wykonaniu). Jakiś miesiąc po tych negocjacjach, zakończonych wreszcie
sukcesem, firmie na kark wsiadła pewna państwowa instytucja. Swego czasu
głośno było. Teraz już wiem skąd pomysł owej zajebistej poufności
współpracy. Tak sobie czasem przypuszczam, że firma właśnie za naszym
pośrednictwem chciała zrobić łapankę.

Albo pewna kancelaria prawna - w pierwszej dwudziestce w Polsce,
obracająca się jak galaktyka wokół osi centralnego pana radcy prawnego.

Żeby było coś jawnego i wprost, to przypatrz się, co się stało z
Instytutem Zarządzania po odejściu kadry zarządzającej. Aż dziw bierze -
zakład wlasny Fundacji Polonia - wystarczyły dwa tygodnie, żeby go
rozłożyć na łopatki. Powód: układ ego-centryczny, czyli zarządzanie
przez pryzmat ego członków kadry zarządzającej - gwiazd centralnych
dyktujących działania całej organizacji.

m.