> Jestem za. Jak 20 lat temu chodzilem do szkoly podstawowej nie bylo czegos
> takiego. Po prostu szedl klient ze slownikiem do domu i uczyl sie go na
> pamiec - wszystko. Wyimaginowana choroba dla leniuchow - nic wiecej



Bynajmniej nie wyimaginowana.

Podobnie jak Bolivar (Bartek) jestem dyslektykiem, tyle że w czasie gdy
chodziłem do szkół w ogóle nie wydawano zaświadczeń. Proponowany przez
ciebie sposób jest równie sensowny jak namawianie niedosłyszącego żeby się
postarał po prostu uważnie słuchać. Problem dyslektyka polega -
upraszczając - na tym, że nawet jak nauczy się na pamięć całego słownika
tak, że rano po przebudzeniu prawidłowo odpowie na pytanie "Żaba przez "ż"
czy "rz""?(takie metody stosował mój śp Tata) , to i tak pisząc
wypracowanie, napisze np "ktury" i nie rzuci mu się to w oczy nawet przy
dziesięciokrotnym czytaniu.

To bywa krepujące, a czasami wręcz upokarzające.

Dlatego przez cały czas mojej edukacji, na wsztkich egzaminach pisemnych -w
tym maturze -po prostu musiałem być szybki: najpierw pisałem tekst, a potem
czytałem każdy wyraz osobno.

Niestety jest też prawdą, że obecnie większość osób z "papierami na
dysleksję" to osoby które nie maja tej dolegliwości .