Witam.

>Moja opinia niewiele zmieni, ale chciałam Cię "wesprzeć w złości" na brak
>odpowiedzi na wysyłane CV, tudzież aplikacje. Dla mnie ta praktyka też jest
>niezrozumiała. Od stycznia 2002 szukam pracy. Wysłałam jakieś 80 CV (pocztą,
>mailami)do biur pośrednictwa pracy, bezpośrednio do miejsc, w których
>szukałam pracy, a także odpowiedzi na konkretne ogłoszenia, np. Urzędu Służb
>Cywilnych. Nie dostałam żadnej odpowiedzi.
Pewnie trochę Cię zmartwię, ale jestem w podobnej sytuacji i... wcale
się nie dziwię. W przypadku 'normalnego' rynku pracy wysyła się
aplikacje dotyczące stanowisk, na które posiada się +-70% wymaganych
kwalifikacji. Dziś realia są takie, że wysyła się i tam, gdzie jest
tych procentów 20...

Wiem, że pracodawcy powinni odpowiadać i sam tego oczekiwałem, ale mi
przeszło. To jest po prostu niemożliwe, zwłaszcza na pierwszym etapie
kwalifikacji. Jeśli przez sito przejdzie 10 - 20 osób, to na miejscu
pracodawcy dopiero tym bym odpowiedział, zwłaszcza po przeprowadzeniu
bezpośredniego spotkania.

Zdarzają się sytuacje, gdzie dostaję odpowiedzi na moje listy, ale
jest to głównie odzew od firm, które nie szukały nikogo, a do których
ja napisałem. Im po prostu (niektórym) zależy na pozytywnym wizerunku,
czasem więc odpowiadają same, czasem wystarczy się telefonicznie
przypomnieć.

Wkurza mnie natomiast niepomiernie olewactwo i cwaniactwo firm
zajmujacych się doradztwem personalnym i rekrutacją. Jedna z
poznańskich co kilka dni powtarza te same ogłoszenia, nie wspominając
ani słowem, że za umieszczenie w swojej bazie oczekuje konkretnej
gratyfikacji. Inna (też poznańska) publikuje swoje ogłoszenie raz na
dwa/trzy tygodnie, ale na emaile nie raczy odpowiadać, a w rozmowie
telefonicznej wykręca się sianem: "Wie Pan, to takie dość popularne
stanowisko, ciągle kogoś na nie szukamy". Tylko dlaczego nie znaleźli
nic dla mnie?

>Podsumowując: uważam, że Ci, którzy poszukują pracowników powinni znaleźć sposób,
>żeby informować ludzi o swoich decyzjach, bez względu na to, jakie one są. Powinni
>chociaż przez chwilę zastanowić się, jak by się czuli, gdyby to ich tak lekceważono.

>Rozumiem, że powiadamianie 200 osób może być problemem organizacyjnym
>(potrzebne pieniądze na pocztę lub osoba, która by siedziała przy telefonie i
>informowała), ale nie jest to niemożliwe. Trzeba tylko wykazć odrobinę dobrej
woli...
Jeśli uda Ci się wymyśleć taki patent, to gwarantuję, że będziesz
miała ogromny rynek zbytu i mówię to całkiem poważnie. 'Wilczy
kapitalizm' to jedno, ale myślę, że gdyby pracodawcy mogli, to by z
takiego rozwiązania chętnie korzystali. Tyle tylko, że poza SMSami i
emailami (tu wystarczy standardowa formułka + adres z bazy), inne
rozwiązania są po prostu zbyt drogie. A nie do wszystkich da się w ten
sposób dotrzeć...

Pozdrawiam,
Macko