Swego czasu przeczytałem, że w Niemczech facet odpowiedział na ogłoszenie o
pracę, w którym szukano kobiety. Nie dostał żadnej odpowiedzi, uznał to za
dyskryminację, podał sprawę do sądu i wygrał! W Polsce, gdzie
nieodpowiadanie jest normą, nikomu by nie przyszło do głowy, że brak
odpowiedzi wynikał ze złej płci kandydata.

Nieodpowiadanie to oczywiście chamstwo, brak kultury, wiocha i można by tak
jeszcze długo. Jak ktoś poświęcił mi, mojej firmie czas, napisał i wysłał
CV, to minimum przyzwoitości wymaga, żeby odpowiedzieć. Koszty, o których
była mowa, mnie nie przekonują. Zawsze można zażądać od kandydatów, żeby
dołączyli do podania zaadresowaną do siebie kopertę ze znaczkiem. A jeśli z
warunków ogłoszenia wynika, że kandydat powinien mieć styczność z
komputerem, a co za tym idzie posiadać adres e-mailowy, zastrzec, że
odpowiedzi będą wysyłane tylko e-mailem i jakiś kontaktowy trzeba podać.

Uważam, że powinno się wprowadzić prawny obowiązek odpowiadania na oferty
napływające na ogłoszenie, pod warunkiem, że oferta spełnia wymagania
określone w ogłoszeniu. Trudno poważnie traktować oferty ludzi, którzy na
ogłoszenie "tłumacza chińskiego potrzebuję" piszą "chińskiego wprawdzie nie
znam, ale...", a takich jest zawsze dużo. Ale jeśli oferta spełnia warunki,
pracodawca powinien mieć psi obowiązek udzielenia odpowiedzi. I jeśli nie
rozumie, że taki jest wymóg zwykłej kultury, to trzeba mu to nakazać.

A że sprawa jest kwestią kultury, nie kosztów, pokazują też moje
doświadczenia ze szwedzkimi i polskimi wydawnictwami (jestem tłumaczem
szwedzkiego). Jeśli zwracam się w jakiejś sprawie do wydawnictwa
szwedzkiego, to odpowiedź mam zawsze na drugi dzień albo ostateczną, albo z
określeniem terminu, kiedy sprawa zostanie załatwiona. Jeśli chodzi o
polskie wydawnictwa, to normą jest ignorowanie e-maili, muszę wysyłać je po
dwa albo trzy razy, żeby dostać jakąś odpowiedź (jeśli w ogóle). A to są
ludzie, którzy pracują z książkami i mają się za kulturalnych...

Paweł
--
www.szwedzka.prv.pl