Kira w news:cpn723$djg$1@atlantis.news.tpi.pl napisał(a):
>
> Dlaczego bycie wybrednym w wyborze pracy jest
> postrzegane zazwyczaj raczej negatywnie?

Bo często bywa tak, że ktoś chce zarobić jak najwięcej robiąc jak najmniej.
I w sumie nie ma co się dziwić takiemu podejściu. Człowiek pracuje głównie
po to aby żyć - nie odwrotnie. Ale znam ludzi, którzy pod tym względem
przesadzają. Narzekają, że pracy nie ma, a gdy pojawia się możliwość zarobku
to rezygnują. Jednak nie dlatego, że istnieją jakieś faktyczne
przeciwskazania. Robią to ze zwykłego wygodnictwa. Można powiedzieć, że
Krzysztofsf niewiele się od nich różni. W końcu również wybrał to co jest
dla niego bardziej wygodne. Dla mnie jednak jest różnica, a granicę określam
intuicyjnie. Jeśli np. dziewczyna jakiejś pracy nie chce podjąć bo...
jeszcze sobie paznokcie połamie, to dla mnie jest to żałosne.
Uważam, że działania z grubsza można podzielić na takie trzy podstawowe
stopnie, które od konkretnego człowieka:
- (I) nie wymagają większego wysiłku,
- (II) wymagające już pewnego zaangażowania,
- (III) wymagają sporego zacięcia (bardziej obrazowo: "nie wiedziałem(am) że
jestem do tego zdolny(a), że potrafię fizycznie i/lub psychicznie tyle
wytrzymać).
Nie mam nic przeciwko ludziom, którzy rezygnują przy każdym poziomie
zaangażowania i przyznają się do tego. Jeśli ktoś jednak zaczyna marudzić...
zrozumieć mogę tylko tych, którzy rezygnują z trzeciego stopnia
zaangażowania. Jeśli mówią, że jest tragicznie - możliwe, że nawet
rezygnacja z trzeciego stopnia zaangażowania będzie dla mnie niezrozumiała.
Ale też nie do końca, ponieważ są pewne granice (cel nie uświęca środków).



pozdrawiam
Greg