Re to: Greg [Tue, 14 Dec 2004 18:38:28 +0100]:


> Bo często bywa tak, że ktoś chce zarobić jak najwięcej robiąc
> jak najmniej.

Ojesu, ja tez tak mam przeciez :) I tak szczerze, Ty serio
tak nie masz? ;)

> I w sumie nie ma co się dziwić takiemu podejściu. Człowiek
> pracuje głównie po to aby żyć - nie odwrotnie.

No wlasnie ;) Ok, ja takze po to zeby sie przy okazji zajac
czyms ciekawym, przyznaje bez bicia: czasami nawet jak jestem
totalnie padnieta to sprawia mi to jakas dzika satysfakcje.
Ale tendencji do zasuwania dla samego zasuwania jakos u siebie
nie potrafie dostrzec ;)

> Ale znam ludzi, którzy pod tym względem przesadzają. Narzekają,
> że pracy nie ma, a gdy pojawia się możliwość zarobku to rezygnują.
> Jednak nie dlatego, że istnieją jakieś faktyczne przeciwskazania.
> Robią to ze zwykłego wygodnictwa.

Kazdy zna. Starczy sie do Urzedu Pracy zreszta przejsc i przez
chwile posluchac rozmow w kolejkach: "10 lat jestem bez pracy
a oni mi teraz oferty daja? po co?" ;) Starczy tez zreszta
zrobic rekrutacje na stanowisko ciut wyzsze niz sprzataczka
zeby sobie takie kwiatki obejrzec. I przyznaje, jest to dosc
czeste niestety.

Tylko nadal nie rozumiem generalizowania -- znaczy jesli ten
czy inni stwierdza ze mu dana praca nie pasuje, to od razu
nalezy do tej grupy?

> Można powiedzieć, że Krzysztofsf niewiele się od nich różni.
> W końcu również wybrał to co jest dla niego bardziej wygodne.
> Dla mnie jednak jest różnica, a granicę określam intuicyjnie.

No to tak samo jak ja.

> Nie mam nic przeciwko ludziom, którzy rezygnują przy każdym
> poziomie zaangażowania i przyznają się do tego. Jeśli ktoś
> jednak zaczyna marudzić...

Tylko ze Krzysiek zdaje sie nie marudzil, a jednak byly tez
glosy ze przesadza. To zreszta taka ogolna refleksja z mojej
strony: starczy ze powie ktos, ze dana praca jest dla niego
za malo ambitna a od razu pojawia sie swiete oburzenie...


Kira