Tomek napisał(a):
> Cześć
>
> Organizuje imprezy firmowe u nas w korporacji, ale ostatnio wychodzą jakieś
> niemrawe. Ludzie się nudzą. Kręgle nie wystarczają itd. Orgii sexualnej z tego
> nie zrobię.
>
> Powiedzcie proszę... jak u was wyglądają imprezki ? Takie przy piwie. Jakie
> tematy poruszacie, sposoby na rozkręcenie może jakieś itd itp.

Klient nasz pan. Jeżeli ma ochotę polecieć balonem - poleci balonem.
Przy okazji można w to wpleść ciekawe gry szkoleniowe (np. warsztat
przyszłości R. Jungka) itd.

Piszesz - "u nas w korporacji". Może to stereotypowe myślenie, ale
pewnie jakimś sporym budżetem dysponujesz. Zastanów się, jakie cele
chcesz osiągnąć dzięki imprezie i w tą stronę idź. Przy piwie jest się
trudno integrować, jeśli wczoraj było się w pracy i prócz tego nie ma
się żadnych wrażeń, które można by przy piwku obgadać. Więc najpierw
zabawy, nazwijmy je - zadaniowe, potem wspólne piwko na wyciszenie
emocji i wspólne pośmianie się.

Ja, z moich imprez, najbardziej zapamiętałem kulig w okolicach Nowego
Sącza. Temperatura -15 stopni. Mały ciągnik o dwóch skrętnych osiach a
za nim doczepione 15 małych (!) sanek. Na każdych sankach dwie osoby.
Juz na pół godziny przed kuligiem wraz z koleżanką upatrzyliśmy sobie
ostatnie sanki. Wiadomo - najbardziej latają na zakrętach, więc i zabawa
najbardziej ekstremalna. Zabawa była przednia... tak do szóstego
wypadnięcia z sanek, przy którym spadliśmy z takiej maleńkiej skarpy -
ot, ledwo dwa metry lotu koszącego i lądowanie w zaspie. Potem już było
mniej fajnie, aż do ogniska (w lesie, więc nie wiało), herbatki z
prądem, kiełbach etc. Potem powrót szczytem wzniesienia. -15 stopni,
zero osłony przed wiatrem. Śnieg zalegał tak na 30 cm. Sanki były
wysokie na 20. Kiedy poczułem, że nabrałem w nogawki śniegu aż do kolan,
stwierdziłem (podobnie jak połowa grupy), że dalszą część kuligu przejdę
pieszo. Potem spacer w ciemnościach na makabrycznie obolalych nogach i
prawdziwy strach - czy uda mi się dotrzeć do ośrodka. Jedna koleżanka po
drodze dostała klasycznego ataku paniki. Z wszystkimi bajerami -
hiperwentylacją, poczuciem duszności w klatce piersiowej, histerią etc.
Normalnie usiąść potrafiłem już na trzeci dzień. Siniaki zeszły po
miesiącu. Żeby odreagować, wódkę ściągaliśmy taryfą aż z Nowego Sącza.
Kulig jednym słowem - ekstremalny. Ale do dziś w grupie wspominamy go
jako coś wspaniałego - wspólne przeżycie, które dla niektorych o mało co
nie skończyło się poważnymi obrażeniami :) Żadne piwko by tego nie dało.
Chyba, że w miejscowej sztachetotece.

pozdr.
m.