Wybacz, że odpowiadając nie odniosę się do wszystkich aspektów Twojej
wypowiedzi, ale przy takiej biegunce słownej (9 KB) byłby to początek
flame'u.
Zresztą już rozumiem, z jakiej pozycji argumentujesz i - z całym
szacunkiem - nie sądzę, aby mogło dojść do rewolucyjnego zbliżenia
stanowisk.
Pozwól więc, że wybiorę tylko niektóre kwestie.

> Jeśli ktoś uważa, że ma za mały dochód, to ma naprawdę tylko jedno
> wyjście: Szukać lepszej pracy, emigrować, więcej pracować, starać się o
> awans, usamodzielnić się. Wszelkie inne sposoby "walki o byt" w swoim
> miejscu pracy z reguły kończą się nieszczęśliwie.

Fakt, z tym że nie zawsze dla pracownika...

> A malkontenctwo
> prowadzi w prostej linii do nałogów, depresji, itd. To jest droga do
> nikąd - w życiową pustkę.

Masz na myśli malkontenctwo pracownika czy zatrudniającego (wiecznie
jęczącego jak mu to ciężko bo przepisy, podatki, urzędnicy). Przecież ten
drugi może np. emigrować i założyć firmę w Zimbabwe (tania siła robocza). ;)

>> Jakość pracy nie zależy od zapłaty?! No, no, a w jakiej formacji
>> społecznej?...
> W każdej. Jest to bardzo banalna prawda życiowa, ale wymaga niestety
> pewnego doświadczenia - którym chyba nie grzeszysz.

ROTFL, i Ty mówisz o doświadczeniu???? Daruj...

> Płaca może być
> jednym z czynników motywujących, ale nie zawsze najistotniejszym. I z
> samego faktu, że ktoś dostaje mniej lub więcej pieniędzy niekoniecznie
> zbyt dużo wynika. Proponuję rozejrzeć się wokół siebie, trochę pomyśleć,
> popytać doświadczonych ludzi, itd. Jest to dość naiwne, dziecinne
> złudzenie. I może poczytać jeszcze trochę, i dowiedzieć się, jakie
> motywy kierowały ludźmi, którzy byli w tym, co robili naprawdę dobrzy, i
> naprawdę coś osiągnęli.

To co czytałeś, przeczytaj jeszcze raz - z lepszym zrozumieniem. Nie szukaj
w faktach potwierdzenia swoich teorii, bo to dziecinne i naiwne. Staraj się
obiektywnie interpretować fakty, aby dopracować się własnego, sensownego
zdania. Pamiętaj, ze ludzie doświadczeni to nie tylko i niekoniecznie ci,
których wypowiedzi potwierdzają to, co uważasz za swój pogląd.
A generalnie to płaca może nie być głównym czynnikiem motywującym jeśli
rozpatrujemy sytuację, czy pracownik otrzyma 4000 czy 4500 zł (w polskich
realiach). Ale czy tak samo będzie przy 900 i 1400 zł (różnica kwotowo ta
sama)?

> Niestety, ale dalej będę uporczywie twierdził, że postawienie się w
> sytuacji strony przeciwnej jest koniecznością dla zdrowych stosunków
> międzyludzkich.

A cóż cię skłania do uporczywości, którą z taką satysfakcją podkreślasz? Ja
z pewnością nie, bo temu nie zaprzeczałem. ;)

> Pracownik decyduje się na pewną umowę, i akceptuje też
> szefa, oraz stosunki w miejscu pracy. Jest to dobrowolne. I jeśli się
> komuś wydaje, że los przedsiębiorcy jest piękny, to chyba logiczne, że
> zasługuje na radę: spróbuj sam.

Nie wiem czy faktycznie nie dajesz rady zrozumieć, czy tylko się droczysz,
ale dobra:
zatrudniający i pracownik to nie są równorzędne strony umowy. Tę nierówność
implikuje nierównowaga między popytem a podażą zatrudnienia (czynnik
zmienny), co z kolei powoduje różnicę w imperatywie przystąpienia do tejże
umowy na danych warunkach oraz samo ich określenie. Drugim czynnikiem jest
różnica potencjału ekonomicznego stron. Sytuacja taka sprzyja ponadto
blokadzie negocjacji.

> Ponieważ nabrałem już trochę doświadczeń, to powiem tak.
> Tak jakoś dziwnie się składa, że większość ludzi potrzebuje
> wstrząsu, żeby zmądrzeć. Ludzie w większości nie lubią myśleć o
> sobie, szukać nowych dróg, jeśli ich sytuacja wydaje im się
> akceptowalna. Mają w większości dużą "ociężałość mentalną".
> Wolą "siedzieć z piwem przed telewizorem" i nie myśleć o
> Świecie, który sami kształtują także swoją bezczynnością, niż
> słuchać proroków, którzy im głoszą, że to się niedługo może
> bardzo źle skończyć.

Dobrze, proroku z doświadczeniem ;)), generalnie tu się z Tobą zgadzam. Nie
przyjmowałbym tylko takiego groteskowo mentorskiego tonu w głoszeniu ex
cathedra jedynie słusznych prawd. To nie zawsze jest kwestia "zmądrzenia";
na postawy ludzkie składa się ogromny konglomerat czynników o których nic
nie wiesz. Generalnie mam taką radę - zanim zaczniesz ludzi pouczać postaraj
się ich zrozumieć. (Potem często chęć do pouczania przechodzi.)

> A w Polsce tradycja jest taka, że lepiej jest biadolić, niż zabrać się
> do roboty, myśleć, harować, ryzykować, lata całe do czegoś dążyć,
> nadstawiać karku, itd. Chyba, że zacznie się ludziom wydawać, że jest
> im naprawdę źle. Wtedy potrafią się nawet zjednoczyć i dokonać "cudów".
> Potem im jednak szybko przechodzi.

Eee, czy to tylko Polacy? To są takie obiegowe truizmy, może nawet
prawdziwe, ale nic właściwie konstruktywnego nie wnoszące.

I na koniec - minimalna płaca w dzisiejszych polskich realiach powinna IMO
wynosić ~1200÷1400 zł brutto. I wtedy można dyskutować o stosunkach pracy.

--
Pozdrowienia
Jotte