yamma wrote:
> W tym kokretnym przypadku uważam, że się należy. Ale chyba nie
> zaprzeczysz, że to właśnie sąd decyduje, czy pracownik jest
> pieniaczem i próbuje naciągnąć pracodawcę. A dokładniej: jeśli
> pracodawca zwróci się do sądu z żądaniem zasądzenia od pracownika
> zwrotu kosztów, to sędzia NIE JEST zobligowany art. 98 k.p.c. do
> zasądzenia tychże kosztów, MOŻE je jedynie zasądzić bądź nie wedle
> własnego uznania. Czy mam rację?

Niezupelnie. Moze wyjatkowo ich nie zasadzic , ale to wyjatkowo
i w typowych sprawach ( tj w 99% ) bym na to nie liczyl :)

> Weź przypadek autora tego wątku.
> Wnosi sprawę do sądu, proces przegrywa, bo pracodawca zarzeka się, że
> widzi go pierwszy raz w życiu a pozostali pracownicy dostali nagle
> zaniku pamięci. Pracodawca z braku dowodów proces wygrywa i wnosi o
> zasądzenie zwrotu kosztów.


Sad opiera sie na dowodach. Skoro pracownik nie udowodnil swoich racji
to widocznie nie bylo tak jak mowi. Sad nie moze sobie gdybac czy domyslac
sie.
Musi rozstrzygnac spor definitywnie opierajac sie na zgromadzonych
w sprawie dowodach.

> Powtórze Twoje pytanie: uważasz, że ten
> zwrot należy się pracodawcy?

A dlaczego nie ? Z prawnego punktu widzenia - tak. Przeciez pracownik
mu cos zarzucil , a te zarzuty sie nie potwierdzily przed sadem ( nie
udowodnil ich )
Z prawnego punktu wiec, to racje ma pracodawca. Pracownik i tak
jest strasznie uprzywilejowany przed sadem . W niektorych przypadkach sad
musi nawet dbac o jego interesy z urzedu . Takiego uprzywilejowania nie ma
pracodawca , ktorym moze byc wcale nie jakis tam wilki koncern , ale
biedny rzemielsnik.

P.S. Nie bronie tu wcale zadnego pracodawcy . Staram sie wskazac pewne
niuanse , o ktorych nalezy pamietac i ktore moga sie komus przydac .
--
Pozdrawiam.
onsok