Użytkownik "Kira" <k...@e...pl> napisał w wiadomości
news:csgifs$3tt$1@nemesis.news.tpi.pl...
>
>
> IMO. Bo etatowiec ze mnie mocno sporadyczny... Moge sie mylic,
> ale nie sadze zeby szczegolnie mocno.

Sa takie firmy, w ktorych idziesz sobie do domu, jak nie ma juz nic do
zrobienia i kazdy traktuje takie zachowania jak normalne, bo pracuje sie w
trybie zadaniowym, nie czasowym. A szef z pracownikami tworza spojna
druzyne - niekoniecznie z amerykanskim spoufalaniem sie - i pracownicy nie
widza tego tak, ze pracuja na szefa, tylko na "wspolna sprawe", bedac
szczerze zaangazowani emocjonalnie w projekt. Fakt, ze takich firm moze nie
jest wiele, ale znam osobiscie co najmniej dwie, a zeznania, ze tak w nich
jest, pochodza od pracownikow, a nie wlascicieli.

Tak wiec nie ma sensu demonizowac etatu. Ja jako radzacy sobie zleceniowiec,
dla ktorego wazne bylo moc wstac rano z lozka i stwierdzic, ze dzis to sie
jedzie do lasu pospacerowac, a nie pracuje, bo taka sie ma potrzebe :) tez
sie balam etatu, zwlaszcza ze mialam juz jedno zle doswiadczenie ze
"zniewoleniem". Ale potem dotarlo do mnie, ze jest cale mnostwo roznych
ludzi i roznych firm i mozna wsrod nich znalezc dopasowanych do swoich
potrzeb - niezaleznie od formy wspolpracy z nimi i teraz nie przezywam tego
jakos ciezko, ze jestem etatowcem, choc czasem mam nostalgie za byciem
wolnym, prowizyjnym ph (wiekszosc ludzi by sie postukala w glowe, wiem).
Kumpel, ktory zalozyl DG powtarza ostatnio, ze wolal juz swojego szefa niz
swoich obecnych klientow :D - wredny (a jednak placacy, a najgorzej, jak
dobrze placacy) klient potrafi byc gorszym "panem" od szefa. Swiat etatow,
wlasnych firm i wolnych strzelcow nie jest wcale poszufladkowany tak
jednoznacznie.

I.